Dood tij

Mijn geest zweeft nog ergens tussen Mexico en Nederland; gaat naar links, naar rechts, omhoog, omlaag, vooruit en achteruit, maar beweegt zich vooral in de vierde dimensie, van heden naar verleden, naar toekomst. Zweeft boven een baaierd van gedachten, ziet nog de blauwe taco's, die Ben en ik aten voor we snel en schor afscheid namen in Toluca, ruikt nog het houtskoolvuurtje onder de hete plaat, waarop ze gebakken werden, proeft nog de verse koriander, ziet nog de bruine gezichten, de gaten in de straat, de zwarte levendige vogels, al het andere. Hoort nog het zachte Spaans.

Mijn lichaam is al lang geland en raast met volle snelheid vooruit, wordt op idiote tijden wakker of wil juist slapen als niemand anders dat wil. Wordt nog niet aangestuurd omdat mijn geest nog weg is.

Mijn lichaam wil vooruit, maar weet niet waarheen. Mijn geest wil ook wel, maar kan niet zonder uitgerust lichaam. Een paar dagen wachten maar. Dood tij.

Vanaf half drie heb ik wakker gelegen en geluisterd naar WDR3, waar klassieke muziek werd afgewisseld met de Duitse taal, die als zachte balletjes door de nacht rolde

Op het vliegveld heb ik om de tijd te doden "Tijd van onbehagen" gelezen. Geen verloren tijd. In het vliegtuig moest ik slapen, maar mijn lichaam wilden niet tien uur op een te krappe plaats blijven. Uiteindelijk wilde ik staan achter bij de pantry, waar ik onverhoeds, zittend op een stoel van een van de blauw geklede naranjameisjes van de KLM toch onverhoeds in slaap sukkelde. Lezen kon niet omdat ze de lichten uit gedaan hadden. Dat was pas echt een tijd van onbehagen.

Nu wordt het licht.

Het is weer zondagochtend. Ik eet een boterham en ga naar buiten.

Dode tijd

Als ik naar rechts kijk zie ik de gang naar de check-in voor internationale vluchten van het vliegveld Benito Juarez, dacht ik, in Mexico-city.

Het is nog een flinke tijd wachten tot mijn vlucht naar Nederland zal vertrekken. Het is een geschikte tijd om wat achterstallig onderhoud op het gebied van foto`s bij het blog te doen. Volgens mij heb ik hier een snelle verbinding en ook nog een usb-aansluiting.

Gisteren heb ik me gewaagd aan de beklimming van het monument van Jesus Rey, dat uittorent boven Tenancingo. Midden op de dag en zonder dat ik voldoende gegeten had was het een helse bezigheid op die uitdaging aan te gaan, maar, hoewel ik weet dat sommige woorden aan slijtage onderhevig zijn als je ze te veel gebruikt, was het uitzicht formidabel en al die moeite zonder meer waard. De witte vlekken, die te zien zijn, zijn allemaal kassencomplexen, de meeste voor de bloementeelt. Allemaal Benjamins werkterrein. Er zijn nog meer foto`s van andere complexen te maken. Zijn rayon is groter in oppervlak dan Nederland. "Ein weites Feld", zou je kunnen zeggen.

Vanaf de berg is ook het huis van B&F te zien: links van de grote cypres

Daar in de buurt heb ik inmiddels heel wat sporen liggen.

Geen dode tijd dacht ik, maar springlevend.

San Antonio

In dit land is overvloed aan van alles: tijd, water, zon, aarde, mensen, honden, afval. Er gaat dan ook nogal eens iets verloren van alles wat hier boven genoemd is, want zo heel erg is dat allemaal niet in tel.

Bij mij is gisteren iets rampzaligs verloren gegaan: mijn paspoort. Altijd leg ik, of stop ik, mijn spullen op een vaste plaats om verlies te voorkomen, maar gisterochtend was mijn paspoort nergen te vinden, ook niet nadat ik alle zakken en zakjes binnenstebuiten had gekeerd. Om 10:00 uur zat ik in dit internetcafe om, tegen beter weten in te vragen of ze het hadden gevonden. Niet dus. Toen de ambassade gemaild, dat ik er aan kwam om een noodpaspoort te halen. Akelig, want met het originele paspoort moet ik mijn terugreis zien te regelen. Gedoe. Steekpenningen?

Tegen verlies van zaken doen ze hier niet aan preventie in de zin van goed opbergen en zo, maar ze hebben er iets op gevonden en roepen San Antonio aan. Ik had tegen het verlies en vergeten van dingen een mentale ondersteuning voor Ben en Fabiola bedacht. Een plank, die over was geschoten van de meubelmakerij, met daarop de tekst: Hebben we alles wat we hebben moeten? (naar Koot en Bie, voor Ben) en een afbeelding van San Antonio (naar de katholieke traditie voor Fabiola). Vlak voor ik naar Tenancingo Central ging heb ik het aan de muur gehangen, maar voor mij was de lol er wel af. De grap had zich tenslotte met ongekende wreedheid tegen me gekeerd. Wee de spotters, ze zullen vergaan of in elk geval lelijk op de koffie komen.

Na het internetcafe weer naar huis. Ik ging liggen lezen om mijn gedachten te verzetten en viel bijna in slaap tot de akelige gedachte van het verloren paspoort weer boven kwam: Het kan niet weg zijn. Nog maar weer eens een greep in de rode rugzak. En daar was het. In de enige zak waar ik niet had gezocht.

Er zijn meerdere mogelijkheden om dit uit te leggen. Ik hanteer en voor het gemak maar eens een. Tenslotte doen ze dat hier allemaal als er weer eens iets verloren is gegaan en terug gevonden:

Gracias San Antonio.

Tilburg

Tenancingo wordt overheerst door een werkelijk gigantisch christusbeeld. Het is blauw gekleurd en ´s nachts is het als of het van binnenuit wordt verlicht. Elke avond en elke morgen komt uit de richting van het beeld een geluid van lamzakkig zingen dat ik op die manier en zo langdurig nog nergens heb gehoord. Een priester zingt op zeurderige toon een lelijke melodie, die iets of iemand de hemel in moet prijzen. Hij zakt daarbij heel erg dus het schiet niet op.
Als hij een van zijn riedels heeft afgedraaid beveelt hij snauwend een kind hem na te doen. Het arme kind, jongetje of meisje, dat is niet goed te horen, doet zijn of haar best. Maar om een of andere reden heeft hij de verkeerde uit gekozen of het kind is zo geïntimideerd dat het bijna geen adem kan halen, want de geluiden, die het voortbrengt kunnen nog juist als melodie herkend worden, maar welke dat is, is volkomen onduidelijk. Laten we het maar gewoon ongelofelijk vals noemen. Op een moment is het zelfs de tekst helemaal kwijt en begint dan, bijna huilend, van arrenmoede maar opnieuw.
Deze rampzalige performance is zowel in de ochtend van een uur of 6:30 tot 7:30 uur als ´s avond een uur lang rond een uur of acht.

Onbegrijpelijk dat in een land met zoveel heiligen, zo veel heiligschennis getolereerd wordt.
Religieuze muziek behoort vaak tot de mooiste omdat in het bedenken en uitvoeren er van alle kunde en aandacht van de maker en de uitvoerders worden gecombineerd met de liefde voor het onnoembare.
Wat bezield iemand om dat op deze manier tot uiting te brengen. Is er dan niets meer heilig? Hebben die lui geen interesse voor wat ze doen of geen smaak?

Was ik maar in Tilburg. Daar krijgt de pastoor tenminste nog een kortgeding aan zijn broek als hij teveel lawaai maakt.

Ik ga proberen die lui morgen te vinden en de draden van de luidsprekers door te knippen als ze niet te overreden zijn op te houden hun valse geluiden over deze stad uit te braken.

Dikke man

Het zit niet helemaal mee vandaag. Was ik bij het vorige blog nogal kort omdat ze wilden sluiten en het laden van foto,s heel veel tijd kostte, vandaag zit ik achter een pc waar geen foto,s op kunnen.
Dat is jammer, want ik heb dacht ik nog een mooie foto van de grootste lapzwans, die ik ooit gezien heb. De chauffeur van de verhuiswagen.
Maandag hebben we het hele zaakje ingepakt in een kleine vrachtwagen. Om een of andere reden kwam de bestelde grote wagen niet. De kale chauffeur, die hem kwam brengen beweerde dat alles er facil in kon. Facil is te veel gezegd, maar met flink stampen lukte het. Kale men liet zich vervangen door dikke man, die even na ons in Tenancingo arriveerde. Hij leunde met zijn dikke achterwerk tegen de auto van Ben, een meter of tien voor de achterkant van zijn vrachtwagentje en keer kauwgomkauwend toe hoe we anderhalfuur lang zware stukken en dozen uit de wagen haalden. Dat alles zonder een vin te verroeren. Dan liever kleine man Elias, die dapper en volhoudend meesjouwde.

Vandaag is de eerste complerte dag in Tenencingo. Ik zit in een internetcafeetje met het gezicht op de straat waar het verkeer langsdondert.
Aan de overkant van de straat een paar winkeltjes.
Ritmo Latino, een kledingwinkel voor danskleding, die buitengewoon ver boven de knie eindigt.
El Centenario, compramos oro y plata, waarvan de eigenaresse nu met een of ander chemisch spulletje test of alles wel zuiver op de graat is,
Een kleine copyshop en de onvermijdelijke torteria, die nog gesloten is.

Schuin tegenover me zie ik het enorme Christusbeeld, waarop ik me kan orienteren als ik de weg kwijt ben. Nu kijk ik er frontaal tegenaan. Bij Ben thuis zie ik het van de linkerkant.

Vermoeide man gaat er mee stoppen.

Vreemde zondag

Om 8:30 uur een wandeling gemaakt in de zon, terwijl de kerkklokken luidden. Daar zijn geen foto´s van. Ze kunnen toch niet weergeven hoe zoiets is.

Daarna vrijwel de hele dag ingepakt, losgeschroefd, opgestapeld, verplaatst en zo. Nu is bijna alles klaar voor morgen.

Daar is wel een foto van.

De laatste dag in Tuxpan.

Adan, eigenaar van de houtzagerij is kandidaat voor burgemeester. Ik kan geen interview meer afnemen.

Nog even Ingrid bezocht. Die had ik nog wel eens willen spreken.

Het is donker geworden. Terug naar Fracc. Luis Donaldo Colosio voor de laatste resten en een biertje.

nagekomen

Nog van gisteren.

Na gekomen betekent ook dichtbij gekomen, schiet me te binnen

Dooie honderd

Vanaf het vliegveld in Mexico herkende alles en iedereen me. Het is natuurlijk ook nog maar een half jaar geleden dat ik hier was.

De vrouw bij de immigratiebalie was even onpersoonlijk en ongeïnteresseerd als de vorige keer. Ik dacht een blik van herkenning te zien toen ze mijn pasfoto vergeleek met mijn vermoeide gezicht.
Daarna Ben en Fabiola, dat leidde geen twijfel, die herkenden me. Ook het waanzinnige verkeer in de stad had me eerder gezien. Zelf herkende ik de wonderlijke manier waarop Ben en Fabiola de weg in de heksenketel probeerden te vinden: bij stoplichten aan taxichauffeurs en andere deskundigen vanuit het open raampje de weg vragen. Dat duurde een uur of twee, misschien meer.
Gina herkende me ook al was het vanuit een ander flatje Ik heb er honing en een amarillusbol achter gelaten. Zonder Omar, want die is buiten beeld geraakt. Jammer.
De volgende dag naar onbekend terrein het migratiebureau, waar Ben in verband met zijn nieuwe werk een nieuwe vergunning nodig zou moeten hebben. Dat ging ongekend snel. In ruim drie kwartier stonden we al weer buiten voor iets dat ook via de post of de mail had gekund. Het kostte verder alleen maar heen en weer rijden naar Mexico-city, maar wie maalt om tijd en efficiency
Onderweg was er ook een en al herkenning. De bergen, de wegen, de mensen, die altijd in groepjes ergens vandaan komen uit de landweggetjes en ergens heen gaan.
De zon wist dat ik pigment verloren ben en liet me dat al voelen door de ruit van de auto
Onder de honderd dode dingen wuifde de dode bruine hond, die tussen Toluca en Zitacauaro aan de rand van de weg eeuwig lag te rusten, met een slap oor naar de auto voor ons en vast ook naar mij toen wij passeerden.
In Tuxpan was misschien wel het leukste moment van herkenning: Anouk kwam op me toe lopen met de kikker, die ik zojuist had gegeven.
Dat moment had natuurlijk een foto moeten opleveren voor het blog en dat heeft het ook, maar ik ben mijn reader in huis laten liggen.
Volgende keer dan maar

Voorwaarts

Achterwaarts is voorbij. Dat duurde ook maar kort want vooruit zat er direct al veel aan te komen.
Nog een heel klein beetje achterwaarts is over: Drente, Doldersum. Een geschikte plaats en tijd om vorige week een verjaardag te vieren met elkaar.
Je kunt daar niet veel anders doen dan kletsen, slapen en kletsend een wandelingetje te maken naar een hunebed natuurlijk. Helemaal niet gek

Helaas, blogger weigert de foto. Dan maar zonder. Geen tijd om te wachten.

Morgen gaat het weer voorwaarts voor een snelle actie naar Mexico. Hoe dat precies gaat verlopen is niet te zeggen want de eindbestemming en de weg daar heen wijzigen bijna met het uur. Momenteel ziet het er naar uit dat Ben mij in Mexico-city op komt halen bij het vliegveld. Dat zou comfortabel zijn. Het kan ook zijn dat ik een bus pak naar Toluca. Vandaar waarschijnlijk met auto of bus naar Tuxpan, maar tot gisteren leek het meer op Tenancingo. Het adres in Tenancingo weet ik nog niet, dus Tuxpan is gemakkelijker.

Een mooie gelegenheid om te controleren of Anouk het gedicht nog kent dat ik haar geleerd heb toe ze hier was:

lopen lopen
buiten buiten
boom
blaadje
bloem

Als ze het niet meer kent, probeer ik het met plezier nog een keer.

De ochtend

Vandaag is de trouwdag van Bas en Anne.

Een huis vol mensen.
Fabiola staat te strijken in onze slaapkamer.
Benjamin wacht met Anouk op de douche.
Michel daalt is juist de zoldertrap afgedaald.
Machteld zit nog wat te fröbelen.

Elias ligt nog te slapen.

Straks gaan we naar Wageningen

Achterwaards 3

Dit beeldje, waarvan het gezicht in het duister is gehuld, hebben we gevonden op het beroemde Zwinger in Dresden. Het centrum van de stad is totaal weggevaagd geweest en nu zijn ze bezig alles weer na te maken. Daarmee proberen ze wat er gebeurd is weer totaal "aus te radieren", lijkt het.

Een wel heel vreemde achterwaardse beweging.

Het beeldje is dan ook helemaal nieuw. Wat het mannetje aan het doen is, is niet helemaal duidelijk. Probeert hij met zijn blote handen de bijen te vangen of juist dood te pletten? Hij moet eens een besluit nemen en bepalen wat hij wil, in plaats van daar versteend te zitten tot duidelijk wordt wat er gaat gebeuren.

Ikzelf heb dat wel gedaan. Mijn bijen gaan naar Machteld, met alle spullen en verantwoordelijkheden die daar bij horen.

Een voorwaardse beweging.

Het summum van de achterwaardse bewegingen in Dresden was wel de nagebouwde Frauenkirche. Met name de binnenkant is een steriele barokkopie geworden. Je mocht er binnen geen foto´s maken en ik had er ook geen enkele behoefte aan. Allemaal te voorspelbaar.

Een heel ander verhaal waren de beide stuntfietsers, die aan de oever van de Elbe over de railingen langs de boulevard fietsten en hier, van de railing over de trap heen sprongen naar de volgende railing. Ze hadden geen zichtbare verwondingen of lidtekens.

Achterwaarts 2

Hans

"Heut kommt der Hans nach Haus

Freut sich die Lies

Ob er aber über Oberammergau

kommt er aber über Unterammergau

ist nicht gewiss."

Hans staat links op de foto. Hij is dus wel degelijk gekomen. Hij buigt zich een beetje over Lies heen, die overigens niet erg enthousiast aan doet. Misschien komt dat door de blaaskapel, die haar aandacht afleidt.

In Beieren, waar deze foto's gemaakt zijn is alles gewiss. Daar wordt totaal niets aan het toeval over gelaten. In Oberammergau zijn zoveel kerstalletjes te vinden dat er voor de komende decennia, voor alle verveeld langsslenterende toeristen voldoende keus is.

Er is nog iets in Beieren: niet ver van de plaats waar we kampeerden was Berchtesgaden. Ik kon me niet losmaken van de gedachte dat Lieses als hiernaast, met precies zulke vlechten en jurken, door Hitler over de bol werden geaaid en dat ze dat leuk vonden.

De foto's zijn genomen op een middag dat er een Sommerfest in het dorpje was.

In verband met de plotseling losbarstende regen had de kapel zich op het podium opgesteld voor een mooi geschilderd Alpenlandschap. Sfeervol. De dorpelingen hadden zich allemaal serieus verkleed en trokken zich verder van het geluid van de kapel niets aan.

Bier werd alleen in hoeveelheden van minimaal een halve liter verstrekt. Smaakte overigens prima, maar was wel wat veel van het goede.

Het hele gedoe was niet voor toeristen georganiseerd - wij werden genegeerd - maar de bevolking vond dit zelf gewoon leuk.

Hans en Lies ziin "gewiss" een beetje eng.

Achterwaarts 1

Al sinds gisteren staat de tent weer in de tuin. Leeg, want onze geest heeft Bennekom nog niet weer bereikt. Teruggekomen van vakantie hebben een soort jetlag.

Omdat we in Duitsland moeilijk aan geschikte internetcafe's konden komen en geen blogs hebben geplaatst, gaan we nu de voorbije vakantie achterwaarts tegemoet. Dat gaat langzamer dan voorwaarts, maar geeft wel een heel ander perspektief.

En denk erom dat langzaam kracht kan hebben. Wat te denken van het leger langzame naaktslakken dat ons de laatste nacht op de laatste camping in Nieder Finow van onze nachtrust heeft beroofd. Eigenhandig heb ik er gedurende de nacht zeker 20 moeten "auswandern". Ze kropen over de drempel tot in de nok van de tent, bezochten met hun slijmsporen de slaapzakken en deden zich tegoed aan resten bulgur. Binnen was het kennelijk voor hen even aangenaam vochtig als buiten en net even iets warmer. Voor ons was dat na een dag natregenen minder aangenaam.

Omdat het weer in Mecklenburg de komende dagen regenachtig zou zijn - niet geschikt om te kanoën - en omdat onze schoenen zo nat waren dat ze dagen nodig zullen hebben om te drogen, zijn we naar huis gekomen.

Er is behalve een Nieder Finow ook een Hohen Finow. Tussen die beide is in zekere zin, aan de gekanaliseerde Finow het Schiffshebewerk gebouwd, dat de 36 meter hoogte in het kanaal moet overbruggen door schepen in een grote bak met water omhoog te takelen of te laten zakken.

Een spectaculair gezicht.

Het grote grijze ding in het landschap is nauwelijks in beelden, laat staan in woorden te vangen.

Dat noordoosten van Duitsland is prachtig onaf. Daar willen we vaker heen, zowel voorwaarts als achterwaarts. Het liefst langzaam.

rustig

De vakantie is rustig begonnen, op een heel bijzondere plaats, namelijk gewoon thuis. Gisteren kregen we de dingen niet goed georganiseerd. Waarom zouden we halsoverkop weggaan.
Nog even de gelegenheid te baat genomen om rustig in de bijenkasten te kijken, rustig van onder tot boven door het huis te lopen, bagage rustig ingepakt. Nog rustig een paar dingen op te zoeken en meer van dat soort oudere-echtparen-bezigheden.
Bevalt eigenlijk wel.
Morgen gaan we ook rustig weg. Vroeg in de ochtend, dat dan weer wel. Dan is het nog rustig op de weg.
Een goed begin.

Ein weites Feld

Bijna vakantie. Dat is lang geleden en het kostte ook wat moeite om haar weer in elkaar te krijgen, maar nu ligt ze weer onder zeil. Weliswaar nog in de woonkamer omdat het buiten te slecht weer was, maar toch is het zeil in de zon een voorbode van de vakantie, denken we.

Morgenochtend is alles ingepakt. "Is alles ingepakt? Hebben we paspoorten? Is het gas uit?"

Duitsland. Ein weites Feld.

Als altijd denken we dat we slecht voorbereid zijn en niet weten wat ons te wachten staat en als altijd zullen we over twee dagen denken dat we juist op weg zijn om eens een tijd niet te weten wat ons te wachten staat.

Dat zal even wennen zijn. Gelukkig hebben we een kist boeken mee, bergschoenen, een zeilboot dus en onszelf, zodat we niet in een keer hoeven te wennen aan niets doen.

Hulp in de huishouding.

We hebben tegenwoordig een hulp in de huishouding; een zwarte nog wel, want witte hulpen zijn veel te lui.

Ze (of hij, dat is niet helemaal duidelijk) helpt ons ijverig met het in orde houden van de keuken door de kruimels van de vloer op te ruimen. Om haar te vriend te houden en te trainen, geven we haar zelfs binnen te eten.

Vanmiddag toonde ze zoveel initiatief dat ze ook in de serre bezig was, en wilde ze ook in de serre bezig wilde. Als beloning heb ik haar even gevangen om haar te portretteren. Dat beviel haar niet. Ze scheet mijn broek onder.

Trotse ouders

zonder verdere tekst.

Gisteren is Nora geboren, na Anouk onze tweede kleindochter.

Foto's zet ik niet in dit blog.
Maar wel een gedicht
De ongepolijste stem van Sting moet je erbij denken.

Have you seen the bright lily grow

Have you seen the bright lily grow
Before the rude hands have touched it?
Have you marked but the fall of snow
Before the soil hath smudged it?
Have you felt the wool of beaver,
Or the swan’s down ever?
Or have smelt o’ the bud o’the brier,
Or the nard in the fire?
Or have tasted the bag of the bee?
O so white, O so soft, O so sweet is she!

Robert Johnson
(1583-1633)

Ik weet het, "Bright Lily" is niet een van de betekenissen van de naam Nora. Toch dacht ik eraan toen ik haar gisteren zag.
Ik heb er niets aan toe te voegen, maar hield mijn adem even in. Als altijd, wanneer leven machtiger is dan de alledaagse werkelijkheid.

Het goede leven

Moet ik hier nog wat aan toe voegen?

Alleen misschien waar deze foto genomen is. Dat is in Noord-Holland, dicht bij Venhuizen. We hebben daar het voor-vorige weekend geoefend hoe je ook al weer moest kamperen en waren het bepaald nog niet verleerd.

Het stemde, te zien aan de volgende foto, tot nadenken

Ook op andere manieren neemt het leven zijn loop. als is dat soms een slakkengangetje.

Van de wijngaardslakken, die we jaren geleden uit Duitsland mee hebben genomen waren er twee aan het paren op de stoep bij de voordeur. De ene twee jaar oud en de andere drie jaar. Ze handhaven zich.

Gevoel voor gene ontbreekt ze ten enen male, want ze zaten daar nog toen ik uren later terug kwam.

Paarse brief

Joso Saramago voert in "Het verzuim van de dood" dec dood zelf op, die door middel van het sturen van paarse brieven de mensen waarschuwt voor hun naderende dood. Ze hebben dan nog een week om hun zaken te regelen, afscheid te nemen en achterstallige belasting te betalen.
De brief naar een cellist komt een aantal malen terug en de dood gaat om onderzoek uit bij de cellist. Als ze in zijn leven komt raakt ze verliefd en verstuurt de brief niet.

Zelf heb ik deze week een controle gehad die een voor mij positief resultaat had.
"Paarse brief niet verstuurd", realiseerde ik me.

Offerfeest

Het is nog niet zo gek gesteld met de integratie van culturen in Nederland. Wijzelf bijvoorbeeld hebben een mix gemaakt van Offerfeest en Pinksterfeest. Ik geef toe, het is allemaal niet erg doordacht; het offerfeest was ook een beetje een slachtfeest en het Pinsterfeest kreeg wel een heel eigen invulling, maar een paar zaken vielen wel leuk samen.

Het slachten van een wild zwijn uit de Duitse bossen op de zaterdag voorafgaand aan Pinksteren was een mooie aanleiding om de de inhoud van de vriezer te verrijken met inspirerend vlees en vandaag heerlijk te eten.

Ik weet het: het is allemaal niet heel erg correct, maar wel erg lekker.

Even dacht ik:

"Nooit meer slapen". Maar dat viel gelukkig mee. De bijgeleverde foto herrinnert er nog wel aan. De zon komt op ergens ten zuidoosten van IJsland en raakt de klinknagels van de vliegtuigvleugel.

"Weinig slapen" is overigens nog wel steeds aan de orde. Er valt veel te doen en dat maakt ons onrustig: moestuin, beeldenroute, school, bijen en alles wat daar mee samen hangt.
Honing slingeren bijvoorbeeld: ruim 43 kg van drie volken. Niet slecht.

Dia del padre

Ik weet het: een hoofdletter meer en het is spotternij. Ik was er al eerder dicht bij toen ik een paar dagen terug meldde dat ik vriendelijk gegroet werd door El Signor te paard.

Vandaag is het dia de las madres en Rini is met de moeders van de school van Elias, en Fabiola natuurlijk, aan een ontbijt gaan zitten in Zitacuara. Zo ongeveer om een uur of 10 of 11, dat luistert hier niet zo nauw, schijnen een forse hoeveelheid opgedirkte taarten zich aan elkaar en de wereld te hebben gepresenteerd. Ik neem aan onder veel gilletjes en kreetjes en beschaafde hugjes.
Ik heb het gemist.

Ik had dia del padre en was vrij om te gaan en te staan waar ik wilde en zo lang ik wilde.
De wandeling de ik gisteren noemde lokte.
Dit land is zo prachtig.
Het groene dalletje in waar irrigatiekanaaltjes zelfs in de droge tijd de zaak leefbaar houden. Overal vriendelijke mensen. (Ik moet toegeven ook een rothond, maar die heb ik weggegrauwd). Eeen langzaam klimmend pad langs een bergrug, waar een archeologische zone zou moeten zijn. Ik nam terrassen waar, doorsneden met oude irrigatiekanalen. Een nog functionerend kanaal daar boven. En plotseling, in de ploegsporen (voetploeg, naar mijn idee) potscherven, vooral op de opgeworpen aarde. Binnen 10 minuten had ik twee handen vol in de rugzak laten glijden. Ik geef er de voorkeur aan om te denken dat ze van de verdwenen indianenstam zijn, die hier gewoond heeft en op de terrassen zijn grondjes had.
Prachtig weer ook nog eens.

Toen weer verder. Bij het maken van een foto van twee vaces holandaises in het water op een weiland werd ik gestoord door een man op een fiets. We raakten aan de praat en liepen samen op, verder de weg af, naar wat hij zijn rancho noemde. Onderweg gegvens uitgewisseld over het vee en de planten. Hij was uiteraard een jaar of 12 in de VS geweest, maar had er geen woord Engels aan over gehouden, maar kennelijk wel voldoende om wat grond te kopen. Hij raakte echt aan de praat toen hij mijn beangstelling voor zijn boerenbedrijf merkte. Dat resulteerde in een paar handen bramen, foto´s van zijn vee uitwisselen van informatie over planten al of niet eetbaar. Hij ging er niet meer weg zei hij. Zo rustig, zo mooi. Er is nog grond te koop. Vlak bij een stuk land dat heet El Paraiso. Mag je dan van dia del Padre spreken of niet?

Beelden? Ik denk het niet. Deze computer staat niet in het paradijs en heeft onvoldoende geheugen.

Bijna wil ik ook niet meer weg.

Morgenochtend gaan we.

zonder beeld

We zijn al weer een beetje op de terugweg vandaag, want we hebben geinforormeerd wanneer de bussen naar Mexico Ciudad vertrekken op vrijdag. Bovendien hebben we een bezoek gebracht aan een van de leden van de Duitse families, die hier welig tieren. Een aardige vrouw, die zich in dit land met armoede en droogte, vervallen troittoirs en bedelende ouderen, vooral druk maakte over haar kinderen en hoe ze die het best zou kunen voorbereiden op de toekomst. Wie niet.
Morgen misschien nog zo´n een bezoek naar dan aan een andere Duitse, die we al eerder gesproken hebben.
Verder was er toen we terug kwamen van het ene bezoek al een verrassingsbezoek van de familie Talamantes. Ook om afscheid te nemen.

Het besef dat we gaan vertrekken is onontkoombaar. Misschien zit er voor morgen nog een wandeling in naar een van de plaatsen van archeologisch belang hier in de buurt. Afgelopen zomer heb ik daar mijn oog al op laten vallen en nu moet het eigenlijk ook gebeuren.

Misschien dan ook beelden. Nu is dat geen doen. In dit internetcafe werkt de computer. Even was ik bang dat het hier, net als in de vorige mis ging. Daar sprong de verbinding steeds weg. In dit cafe is het beeld zo dubbel dat het lijkt of ik te veel gedronken heb.

Het is hier warm.

Ik ga terug naar huis. Iets fris drinken. "Misschien komt er onweer", dacht ik zojuist optimistisch maar niet realistisch. Een kind van de leeftijd van Anouk is meegenomen naar deze plek en schreeuwt nog harder "papa, papa" dan zij kan. De radio staat natuurlijk ook aan. Iets over "amor amor" Auto´s ronken langs. Een lauwe wind waait benzinedampen naar binnen.

Op de grond

Droog en warm


Vandaag, dinsdag, zijn we de bergen bij Tuxpan in gelopen. Daar zouden oude mijnen te vinden moeten zijn. We hebben ze ook gevonden. Enigszins tot onze frustratie hadden ze een nieuwe weg aangelegd, die er voor zorgde dat we de oude misten. Dat betekende dat we een lange warme weg bergopwaarts volgden tot ongeveer 2400 meter. Deze weg zou uitkomen aan de andere kant van een bergrug, maar we zijn terug gegaan omdat het te warm en te ver zou kunnen worden.


Eigenlijk was dat maar goed ook, anders zouden we het oudere echtpaar van onze leeftijd gemist hebben, die ons water aanboden. Ze waren daar om naar hun vee te kijken. "de meiwind brengt regen", sprak of liever schreeuwde de man van het echtpaar ons in de droogte en brandende zon optimistisch toe. Ook zijn vrouw schreeuwde keihard om zich verstaanbaar te maken. Mogelijk omdat we niet erg veel leken te verstaan (ik althans), mogelijk ook omdat dat in de bergen nodig is om elkaar te verstaan.


Hoe dan ook: ze wonen op nummer 21, vlak bij de opgang naar de trap, die naar het kruis voert. Volgende keer gaan we ze bezoeken. Ze zijn elke dag tussen 11 en 3 in de bergen voor hun vee en hun mais.
Daar is weinig luchtfietserij bij.

Toen we weg gingen steeg signor te paard en poseerde vriendelijk voor de fotograaf.

Een geslaagde dag. Beter dan gisteren, toe we allebei moesten herstellen van een aanval van voedselvergiftiging of hoe die ellende ook maar mag heten.

Van het dak

Vanaf het dak in Tuxpan heb je een mooi zicht op het dorp en op wat daar gebeurt. In de verte de bergen waar we altijd nog eens weer heen moeten en dichtbij meestal frisse lucht.

Het uitzicht geeft ook wel een aardig zicht op een doorsnee van de bevolking. De dikke FWD´s zie je door de straten ronken. Met hun verchroomde bunkers duwen ze alle wat voor hen is opzij. Langs de troittoirs op de straat, die je links net niet kunt zien, de mensen uit de bergen naar beneden. Op zoek naar werk of emmertjes tortilladeeg. Op ruwe veldjes zoals rechts te zien zijn grazen de ezels en muildieren van de houthakkers en waterdragers. Waarheen ze gaan en waar ze vandaag komen weet ik niet. Soms zijn ze er plotseling. Meestal wachten ze ergens op.

In de verte recht voor zie je de witte toren van de kerk. Daar zijn ze zo vroom dat de mensen, die er passeren op straat al een buiging in de richting van het altaar maken en vier kruisen slaag. Drie kleine en een grote. Daar dichtbij is ook de markt met halve en hele varkenskoppen, gefrituurde varkensvellen )goed te pruimen) garen, band en andere negotie en niet te vergeten de vele bonensoorten en allerlei kruiden.

Op het dak heb ik trouwens heel wat tijd doorgebracht Beim hauten der Zwiebel. Als ik hier langer zou zijn zou ik daar ook mijn eigen ui willen pellen tot op de kern.

Nu zijn we van het dak. Nog in Valle de Bravo. Rini is in ons logement gebleven omdat ze vannacht ziek is geworden van iets en voortdurend leeg liep. Het ergste is al weer achter de rug.

De vrolijke pelgrimsfamilie is uit deze stad. Ik mocht ze met mij camera fotograferen nadat ik ze eerst met hun eigen veelgebruikte wegwerpcamera voor de kerk op de foto heb gezet.

De kerk is volgens de smaak van de streek helemaal versierd in de stijl van de deurposten.

Valle de Bravo

Opnieuw een blog zonder foto. de PC van gisteren was met geen mogelijkheid vooruit te branden. Deze doet het snel en goed, maar we hebben geen kaartlezer bij ons.
Valle de Bravo is een toeristisch stadje aan een stuwmeer. Bravo heeft overigens niets met dapper of zo te maken. Bravo was gewwoon een persoon, die hier beroemd is.
We zijn hier met z´n allen vanochtend vroeg heen gereden en vermaken ons nu in het bloedhete centrum, nadat we een boottochtje gemaakt hebben. Na het eten zijn Bencs terug gegaan naar de Cabana del sol, waar we vannacht zullen blijven. Wij gaan winkel in winkel uit want nu en dan hebben ze kortigen, die aangegeven zijn met oranje plakkaten. Dus Rini vindt het hier fantastisch en koopt van alles voor de cadeautjesdoos.
Ik moet er nu mee ophouden van Rini.

Gerrit

Het bovenstaande is zoals gewoonlijk weer sterk overdreven, behalve dan de temperatuur, want we krijgen hier onderhand toch wel een krokant korstje. Ik heb slechts een tienda met een descuento bezocht en die oranje plakkaten zijn hoogstens stickers zoals bij Bull S. Straks met een taxi naar ons overnachtingsoord.
groet: Rini

bewijs

Dat valt niet mee.


Weliswaar ben ik erzelf van overtuigd dat we hier in Tuxpan zitten, maar het valt niet mee om het bewijs daar voor te leveren. Het internetcafe, waar ik zit heeft computers die zo traag zijn dat je ze met de hand moet aanslingeren.


Maar het is gelukt, zoals je hiernaast ziet. De foto is genomen door Ben in een gelegenheid bij de Azufres, waar we een weekend hebben doorgebracht. Anouk zit op de tafel, waar vis gaan eten. Niet erg hygienisch, maar wel erg gezellig





Vandaag is een rustige woensdag.
Vanochtend zijn de kant en klare deurtjes gekomen. Lupe en zijn maat hebben eraan gewerkt voor bijna niets. Daar kun je ze zelf onmogelijk voor maken. Ik schaam me wat, maar het de tijd nuttig besteed door Gras, Biem hauten der Zwiebel te lezen. Erg aan te raden, zeker op het dak in Tuxpan
Misschien komt er nog een foto aan, maar ik vrees dat je de dingen hier niet moet overvragen.

Nou ja, mañana dan maar.

beetje ingewikkeld

In Tuxpan 30 april is het een mooie en bijzondere koninginnedag, want ik draag mijn oranje polo. Uiteraard omdat oranje hier de meest geliefde kleur is, maar ook omdat hij bijzonder lekker zit.

Dit verslag is een proef om te zien of zoiets van hieruit ook mogelijk is. Als dat het geval is zal ik morgen proberen en een foto of twee bij te plaatsen.

Eigenlijk is hier niet veel veranderd. Het weer is warm en drukkend in de namiddag. Nu en dan valt een donderklap en gisteren hadden we behoorlijk regen.
Achter me is de straat, waar de ene pickup na de andere langs ronkt. Steeds staan ze even stil om over de snelheidsremmers in de straat, toppes genoemd, te komen zonder de schokbrekers uit hun voegen te rijden.

Vandaag weer even naar de houthandel geweest om kastdeurtjes te bestellen. De timmerlui herkenden me nog. Ze hielpen me met de zelfde verbazing als negen maanden geleden.

Een ding is in elk geval wel anders: vanmiddag zijn we min of meer voor het eerst als grootouders opgetreden door met Anouk in een buitegewoon wrak kinderwagentje te gaan wandelen over trottoirs met honderden op- en afstapjes van vaak wel 25 cm of over de rijweg met gaten van 1 m doornede en 10 cm diepte in het beton. Aangestaard door de bevolking als wereld wonderen of beter als aliens.
Wat maakt het uit.

the day before

Het is warm, bijna zomers. Buiten sproeien Rini en Marjan de planten in de tuin. De laatste loodjes. Alle dingen zijn bijna gereed.

Nu gaan we eerst koffie drinken. Daarna is er nog tijd genoeg om verder kleding en boeken in een rugzak te gooien.

Tot morgen Ben, Fabiola, Elias, Anouk.

Daar gaan we weer

Het is 24 april

Opnieuw een mooi moment om het blog weer nieuw leven in te blazen.

Over twee dagen gaan we weer naar Mexico. Om een of andere reden moet er dan ook weer zoiets als dit gebeuren.

Hoogste tijd natuurlijk omdat het maanden geleden is dat we iets hebben toegevoegd.

Het heeft weinig zin om te vermelden wat er intussen allemaal is gebeurd. Het meeste is trouwens niet eens vermeldenswaard omdat het al weer voorbij is. Vrijwel steeds zonder belangrijke sporen na te laten.

Een ding is in elk geval wel de moeite waard, want het levert een mooi plaatje op: een beeld uit de 14Karaats beelden route.

Het heet "aarzeling" en als het goed is heeft het verder weinig toelichting nodig.