Dooie honderd

Vanaf het vliegveld in Mexico herkende alles en iedereen me. Het is natuurlijk ook nog maar een half jaar geleden dat ik hier was.

De vrouw bij de immigratiebalie was even onpersoonlijk en ongeïnteresseerd als de vorige keer. Ik dacht een blik van herkenning te zien toen ze mijn pasfoto vergeleek met mijn vermoeide gezicht.
Daarna Ben en Fabiola, dat leidde geen twijfel, die herkenden me. Ook het waanzinnige verkeer in de stad had me eerder gezien. Zelf herkende ik de wonderlijke manier waarop Ben en Fabiola de weg in de heksenketel probeerden te vinden: bij stoplichten aan taxichauffeurs en andere deskundigen vanuit het open raampje de weg vragen. Dat duurde een uur of twee, misschien meer.
Gina herkende me ook al was het vanuit een ander flatje Ik heb er honing en een amarillusbol achter gelaten. Zonder Omar, want die is buiten beeld geraakt. Jammer.
De volgende dag naar onbekend terrein het migratiebureau, waar Ben in verband met zijn nieuwe werk een nieuwe vergunning nodig zou moeten hebben. Dat ging ongekend snel. In ruim drie kwartier stonden we al weer buiten voor iets dat ook via de post of de mail had gekund. Het kostte verder alleen maar heen en weer rijden naar Mexico-city, maar wie maalt om tijd en efficiency
Onderweg was er ook een en al herkenning. De bergen, de wegen, de mensen, die altijd in groepjes ergens vandaan komen uit de landweggetjes en ergens heen gaan.
De zon wist dat ik pigment verloren ben en liet me dat al voelen door de ruit van de auto
Onder de honderd dode dingen wuifde de dode bruine hond, die tussen Toluca en Zitacauaro aan de rand van de weg eeuwig lag te rusten, met een slap oor naar de auto voor ons en vast ook naar mij toen wij passeerden.
In Tuxpan was misschien wel het leukste moment van herkenning: Anouk kwam op me toe lopen met de kikker, die ik zojuist had gegeven.
Dat moment had natuurlijk een foto moeten opleveren voor het blog en dat heeft het ook, maar ik ben mijn reader in huis laten liggen.
Volgende keer dan maar