Het is weer zover

Het is weer oudjaar. Of we nu met twee mensen thuis zijn of met 12, dat maakt totaal niets uit. Oliebollen en appelflappen worden er gebakken in hoeveelheden, die voor een weeshuis niet zouden misstaan.
Deze keer door Rini zelf omdat ik zo nodig een rapportje af moest maken.
Ik zal zodadelijk weldoende rond gaan, als altijd.

Ogenschijnlijk is alles als op andere jaren, maar dat is niet zo.
De jaren zijn nooit hetzelfde.

Bijgevoegde beelden geven de hectiek goed weer.



Let vooral op de nieuwe plaats van de de ook al nieuwe friteuse in het frietkot: dichtbij de deur, zodat alle vettigheid meteen naar buiten kan. Let ook op het tempo waarin de flappen gemaakt worden.



Kijk eens hoe ze daar bij precies de juiste temperatuur liggen te sudderen. De dampen doen de lens van de camera beslaan. Je ruikt de gember en sucade.



Het resultaat is om te zoenen.

misschien wel 20

Misschien nog wel meer dan 20 centimeter sneeuw. Een Kangoo trekt zich daar niets van aan. Tenminste zolang hij daar op de oprit kan blijven staan. Om de barre omstandigheden te accentueren hebben we nu een bats achterin de auto en die hadden we nodig ook. We moesten de auto uitgraven. Ongelogen.



Zelfs "Man van de Rechterhand" was van slag. Hij vangt niet langer de opgaande zon, maar gaat bij deze weersomstandigheden over tot het vangen - of werpen - van sneeuwballen en zet daarbij zijn ijsmuts op.



Alleen Nora, die is niet van slag en gaat gewoon door met het klimmen op wat voorhanden is. Een houten veulen deze keer.
Er zijn overigens ook andere beelden van haar te maken.



Er is er maar een die totaal niet geraakt wordt door de klimaatsverandering. Dat is Lotta. Maar dat komt omdat ze gewoon een binnenpretje heeft en daar haar eigen gang gaat. Het lijkt nog niet veel, maar het is echt meer dan 20 centimeter. En dat niet alleen in het horizontale vlak, maar ook verticaal zit er beweging in.

Sinterklaas ?

De wereld op zijn kop, althans vanuit een laag perspectief bekeken.
Heeft dit beeld nog iets met Sinterklaas te maken? Ja zeker. Het is Mereseit Hadush, die ons met sinterklaas kwam verrassen door resoluut ckacolademeld en glühwein opzij te schuiven en te vervangen door een Ethiopische koffieceremonie.
We hebben ons er geheel aan overgegeven door zelfs zoals dat hoort gras op de vloer te strooien, vers geplukt uit de berm voor het huis



Daar voor hadden we Nora en Lotta al gehad, die aan sinterklaas ook hun eigen draai gaven. Nora door vol overgave te vissen in eigen vijver en Lotta door ... nou ja door gewoon vrijwel steeds vrolijk en vriendelijk als altijd aanwezig te zijn.



Gelukkig was er nog iets van een traditie aanwezig en dat was het paard. Helaas stak niet de schimmel zijn hoofd door het raampje van de voordeur, maar het rubberen paard dat Rini speciaal voor dit soort gelegenheden in september al bij Emmaus op de jaarmarkt gekocht had.
Eindelijk een excuus om het van stal te halen.




Sinterklaas?
Jazeker, met alles wat verwacht kan worden erop en eraan en ook nog met onverwachte zaken.

Mooi

De herfst is een mooie tijd. Van de stammen notenhout, die in de tuin staan te wachten op de beeldhouwer kunnen we de laatste twee jaar kilo's oesterzwam oogsten. Die verwerken we in van alles en nog wat en leggen ze te drogen op de verwarming. Dan hebben we ook nog wat voor de slechte tijden die binnenkort zullen aanbreken. De winter zal toch zo wel losbarsten na de warmste november sinds jaren.

De herfst is ook een mooie tijd voor de kippen. Dan mogen ze eindelijk in de tuin los lopen van Rini. Ze voelen zich momenteel helemaal thuis en gebruiken elke mogelijkheid om te krabben en te eten.



Deze hier heeft het voerbakje voor de eekhoorns bij het raam ontdekt. Als het regens zijn het watjes, want dan schuilen ze bij de serredeuren of gaan als een speer het hok in. Dat doen ze 's avond ook wanneer het donker wordt. Dan doe ik de deur op slot, want stel je voor dat de Spaanse hond 's nachts uitbreekt en op rooftocht gaat.

's Ochtends mogen ze weer naar buiten. Dan lopen ze me dankbaar achterna om bij de keukendeur kruimels te zoeken. Nu nog wachten tot ze daar ook een ei gaan leggen.

De herfst is kinderlijk mooi

Lelijk

We konden ons niet beheersen en hebben geprobeerd wat extra licht in de korte dagen te brengen. Een deel van de serie kersstallen van Rini gecombineerd met de LED-kerstverlichting van de firma Geels levert de volgende beelden op.



Een detail toont aan dat zelfs de firma Koppert/Mexico heeft bijgedragen aan het lichtfeest.



Lelijk. Lelijk als de nacht zelfs, maar tenslotte kan niet alles even mooi en uitgebalanceerd zijn. Alles heeft zijn contrapunt.

Chile Poblano en andere culinaire genoegens

We zijn weer terug en dat is maar goed ook, want het eten van de Aldi en de Lidl begon ons grondig de keel uit te hangen. Blikken met zuurkool, linzen, Texaanse prut en andere dingen die voor een keer best lekker zijn, kunnen ook te veel worden. Zelf verrijken met kruidig groenvoer hielp op den duur niet meer.

Toen we thuis waren heeft Rini onderstaand gerecht gemaakt. Ook een beetje ter ere van Fabiola.




Het is zo lekker als het er uit ziet.

Met het verdwijnen van de vakantiemaaltijden is helaas ook de vakantie voorbij. Dat hebben we gisteren maar gemarkeerd door bij de kleine Bennekomse Chinees te gaan eten: Kantonese rijsttafel.

zonder beeld en zonder woord

Zonder beelden en zonder woorden? Dat kan alleen maar een blok zijn met geluidsfragmenten. Dat zou mooi zijn. Het concert van gisteravond in Waren door acht zangers uit Cambridge heeft eigenlijk geen woorden nodig. Die zijn gewoon teveel. Beelden helpen ook niet veel. De manier waarop die acht de ruimte volzongen kan niet beschreven of gezien worden, maar moet gehoord zijn. Tallis, Britten, Purcell, 19de eeuwse romantiek. Ach waarom te noemen.
Om de voeten op de grond te houden heb ik mijn blik gericht op de plavuizen van de kerk. Ook al prachtig. Daarvan is een beeld natuurlijk nooit weg.



Nu dat gelukt is ga ik een biertje drinken en daarna paddestoelen zoeken. Een andere volgorde is misschien verstandiger

Zonder beelden

Het valt niet mee voor een beeldend kunstenaar, maar dit blog wordt er echt een zonder beelden.
Vandaag ben ik de dag begonnen met werken in de tuin. Daar voor was het fantastisch weer: zon, wind en nu en dan een drupje regen. De preiplanten, spruitkool en winterandijvie moesten er in. En er moesten natuurlijk ook planten uit, die onkruid genoemd worden. Ik heb er de kippen en de composthoop mee verblijd.
Door het regenachtige en soms wat broeierige weer van de laatste dagen staat de tuin er formidabel bij. Nu komen ook de problemen van zo'n moestuin om de hoek kijken. De bonen beginnen rijp te worden, ik moest een courgette van bijna 30 centimeter plukken - die had ik afgelopen donderdag ook al gezien. Hij was toen bijna 10 centimeter. De rapen zijn al klaar en gaar, maar ik vind ze niet zo heel lekker.
Ik moet een afzetgebied gaan zoeken.

Halverwege de middag ben ik naar Ederveen of all places gefiets om iemand op te zoeken. Die was niet thuis. Vind je het gek? Ik was blij dat ik een mueslibar bij me had, want ik had niet gegeten.

Thuis heb ik een maaltijd van bijna alleen maar producten uit de tuin en een paar van super de Boer bereid.

Het is nog een hele kunst een blog zonder beelden te maken. Ik beheers die kunst niet. De beelden dringen zich ook echt op en ik kon er geen weerstand aan bieden. Onderstaande foto is een paar weken oud, maar nog wel toepasselijk.



Het wachten is natuurlijk eigenlijk op blogs en beelden uit Mexico, maar daar is nog niet veel van de merken. Misschien dat de waarnemers te geschokt zijn om ze te vertonen. Misschien dat woorden te kort schieten.

Verschillen

Dus toch.
Er zijn toch beelden die gemaakt zijn vlak voor het vertrek van Rini en Machteld.
Soms denk je dat het leven rustig een half jaar stil staat, maar dat valt mee - of tegen als je wilt. "Zoek de zes verschillen" en kijk goed naar de foto van de bagage op de vorige publicatie. Is er continuiteit of juist niet. We zijn hier ook nog bij het raadsel van de geschiedenis. Het kan niet op vandaag

Daarom nog maar eens een oud beeld van zes identieke bokken op een tempelmuur uit Ethiopië. Je kunt ze opvatten als een symbool van de onveranderlijkheid, van de eeuwigheid: deze soort komt al sinds eeuwen in de moeilijk toegankelijke bergen voor






Of die bokken nu identiek zijn of niet doet even niet ter zake. De manier waarop ze nu gebruikt worden is wel bijzonder oneerbiedig. Elke gedachte aan oneindigheid wordt te niet gedaan. Ik gebruik ze als schermdover. Elk beeld dat langer dan 5 minuten bestaat wordt door deze dieren uitgewist; om na één druk op een knop terug te laten keren.

Waar moet dat heen?

Het Hof van Bennekom

Het Hof van Bennekom, maar dan zonder beelden. Omdat Rini de camera heeft meegenomen naar Mexico zijn er geen andere beelden van deze kant dan de beelden die in het hoofd van de lezer ontstaan bij het lezen.
Het Hof van Bennekom is wonderlijk verdeeld. Vanochtend om 7:00 uur las ik op de mail dat Benjamin in Toluca op Machteld en Rini staat te wachten en in een volgende mail dat ze aangekomen zijn, om 3:00 uur in de nacht.

Dit slot wordt de komende twee weken door mij gewaakt. Altijd alle deuren op slot, altijd alle alarms op scherp, altijd alle lichten aan, voortdurend alle rommel die ik tegen kom opgeruimd.
Vanochtend vroeg ben ik met dit alles begonnen, ruim een uur voor de Vroege Vogels van de Vara omdat ik Marianne naar de trein moest brengen.

Het regende om 7:00 uur. De tuin uit het raam gezien is helder groen. De regenton zit helemaal vol. Ik heb hem voor de helft leeg laten lopen op het grasveld om ruimte te hebben voor de regen van vandaag en morgen. Bedden in de moestuin liggen klaar om nieuwe planten te ontvangen, maar die kon ik gisteren op de markt niet vinden. Misschien woensdag in Wageningen.
Als je uit het raam van de studeerkamer kijkt is het nat en winderig als in de herfst, maar wanneer je buiten komt weet je dat het zomer is: lekker weer.

Vandaag zit vol met kleinigheden, die ik hier niet zal opsommen. Over een kwartier is het 10:00 uur, koffietijd, want dat gaat gewoon door natuurlijk. Verder zijn de meeste dingen wat anders.

De afbeelding hier boven is bedrog. Hij is gemaakt in december. De foto die gisteren van de bagage in de gang is gemaakt, bevindt zich nu in Mexico, samen met de bagage hopelijk.
De mutsen op de trapleuning zijn weer geen bedrog. Ook nu liggen ze daar nog en verspreiden hun lichte maar overduidelijke geur van schapenurine uit de Simienmountains in Ethiopie.
Het Hof van Bennekom heeft zijn tentakels over de hele wereld verspreid. Beter gezegd: dat zouden ze daar wel willen.

De hof van Bennekom

Hier een tweede kunstwerk. Op de onderste foto een bewonderaar ervan.
We zijn al begonnen met de oogst van radijs, pluksla, andijvie.
Op zaterdag worden natuurlijk de paadjes aangeharkt en de tegels op de hoekpunten weer zichtbaar geveegd.

kunstwerken

2 Karaats



Hier zie je de kunstwerken die Gerrit gemaakt heeft voor de kunstroute in de Wageningse Eng.
Het lijkt simpel om van die dingen in de tuin te maken, maar om ze er uit te krijgen is een kunst apart. Daar voor waren vijf man en een takelwagen nodig.

Lentedag

Speciaal voor Elias: In de vijver bij huis zijn vandaag weer onze eenden neegestreken. We dachten altijd dat eikels zochten, maar dat is toch niet helemaal waar. Een deel van de waarheid is ook dat ze allebei een verstijfde kikker gevonden hebben en ook nog opgegeten.


Speciaal voor Anouk: Sneeuwklokjes in de tuin. Op de achtergrond het kippenhok.








Speciaal voor Nora: Lotta

Rare dag

Wat zeg ik? Meerdere rare dagen.
Van de bagage die klaar stond bij de voordeur in Tenancingo op vrijdag tot het besneeuwde huis in Bennekom op maandag is maar een korte tijd. Maar daar tussen in zit een rit met de auto van Benjamin naar Toluca, een busreis van twee uur naar Mexico, het wachten op het vliegveld, de vliegreis, een treinreis met Machteld en een autoreisje met Bas gevolgd door een gezellig maal. Een goed glas wijn en dan slapen. Dat is een luxe vakantie.



Op zondag barstte het echte leven los. De waterleiding in het plafond van de basbouw was gesprongen en het vergde een hoop tijd en breekwerk om het lek te vinden.



Van de warme zon naar een besneeuwd huis is ook maar een paar dagen.

Nieuwjaarsdag

Altijd een geschikte dag om eens iets nieuws te beginnen. Na een ontbijt met een kop koffie en een paar oliebollen en wat lezen in de zon gingen we aan het eind van de ochtend naar Toluca om te eten en ons te ontspannen in een gigantisch winkelcentrum. De meeste winkels waren gelukkig dicht, want ze zijn wel heel erg groot.
Tijdens het wachten op het eten vermaakte Rini zich met Anouk in de speeltuin van het restaurant.



We waren met de nieuwe auto van Benjamin, die we gisteren in Quererato hebben gehaald. Een wonder van Amerikaanse sobere degelijkheid en luxe tegelijk. Dodge. Zit heerlijk. Voor degenen die vinden dat het een macho-auto is, is het volgende van belang: het is een automaat, met cruisecontrol. Laten we eerlijk zijn. Een beetje vent wil alles controleren en neemt geen genoegen met dit soort zaken.
Vreemd genoeg schijnen veel Mexicanen juist gebrek aan controle helemaal niet erg te vinden. Sterker nog, ze stellen het juist op prijs. De samenleving hier zit toch echt anders in elkaar dan de meesten denken. Als je het zo bekijkt zijn er veel meer tekenen hier die op gebrek aan controle wijzen: verkeersregels worden naar believen toegepast, overal ligt vuil, tijd speelt geen rol, enzovoort.
Interessant.



Op de terugweg wilden we de piramides van Tenango bezoeken. Dicht. Nieuwjaarsdag is de enige dag in het jaar dat de oude Indianen rust hebben. Volgende keer dan maar.

Toch vonden we dat we ons verblijf niet in verpletterende luxe konden eindigen. We hebben in de middag nog een uitgebreide wandeling gemaakt door de buitenwijken van Tenancingo. Sommigen zullen dat de achterbuurten noemen. Onze bedevaart ging ook langs een kerkje dat we nog niet kenden.

We sluiten ons bezoek hier af in soberheid. Na het inpakken hebben we hutspot gegeten. Het is tenslotte behalve zomer, ook winter.