We zijn al weer een beetje op de terugweg vandaag, want we hebben geinforormeerd wanneer de bussen naar Mexico Ciudad vertrekken op vrijdag. Bovendien hebben we een bezoek gebracht aan een van de leden van de Duitse families, die hier welig tieren. Een aardige vrouw, die zich in dit land met armoede en droogte, vervallen troittoirs en bedelende ouderen, vooral druk maakte over haar kinderen en hoe ze die het best zou kunen voorbereiden op de toekomst. Wie niet.
Morgen misschien nog zo´n een bezoek naar dan aan een andere Duitse, die we al eerder gesproken hebben.
Verder was er toen we terug kwamen van het ene bezoek al een verrassingsbezoek van de familie Talamantes. Ook om afscheid te nemen.
Het besef dat we gaan vertrekken is onontkoombaar. Misschien zit er voor morgen nog een wandeling in naar een van de plaatsen van archeologisch belang hier in de buurt. Afgelopen zomer heb ik daar mijn oog al op laten vallen en nu moet het eigenlijk ook gebeuren.
Misschien dan ook beelden. Nu is dat geen doen. In dit internetcafe werkt de computer. Even was ik bang dat het hier, net als in de vorige mis ging. Daar sprong de verbinding steeds weg. In dit cafe is het beeld zo dubbel dat het lijkt of ik te veel gedronken heb.
Het is hier warm.
Ik ga terug naar huis. Iets fris drinken. "Misschien komt er onweer", dacht ik zojuist optimistisch maar niet realistisch. Een kind van de leeftijd van Anouk is meegenomen naar deze plek en schreeuwt nog harder "papa, papa" dan zij kan. De radio staat natuurlijk ook aan. Iets over "amor amor" Auto´s ronken langs. Een lauwe wind waait benzinedampen naar binnen.
No comments:
Post a Comment