Ik weet het: een hoofdletter meer en het is spotternij. Ik was er al eerder dicht bij toen ik een paar dagen terug meldde dat ik vriendelijk gegroet werd door El Signor te paard.
Vandaag is het dia de las madres en Rini is met de moeders van de school van Elias, en Fabiola natuurlijk, aan een ontbijt gaan zitten in Zitacuara. Zo ongeveer om een uur of 10 of 11, dat luistert hier niet zo nauw, schijnen een forse hoeveelheid opgedirkte taarten zich aan elkaar en de wereld te hebben gepresenteerd. Ik neem aan onder veel gilletjes en kreetjes en beschaafde hugjes.
Ik heb het gemist.
Ik had dia del padre en was vrij om te gaan en te staan waar ik wilde en zo lang ik wilde.
De wandeling de ik gisteren noemde lokte.
Dit land is zo prachtig.
Het groene dalletje in waar irrigatiekanaaltjes zelfs in de droge tijd de zaak leefbaar houden. Overal vriendelijke mensen. (Ik moet toegeven ook een rothond, maar die heb ik weggegrauwd). Eeen langzaam klimmend pad langs een bergrug, waar een archeologische zone zou moeten zijn. Ik nam terrassen waar, doorsneden met oude irrigatiekanalen. Een nog functionerend kanaal daar boven. En plotseling, in de ploegsporen (voetploeg, naar mijn idee) potscherven, vooral op de opgeworpen aarde. Binnen 10 minuten had ik twee handen vol in de rugzak laten glijden. Ik geef er de voorkeur aan om te denken dat ze van de verdwenen indianenstam zijn, die hier gewoond heeft en op de terrassen zijn grondjes had.
Prachtig weer ook nog eens.
Toen weer verder. Bij het maken van een foto van twee vaces holandaises in het water op een weiland werd ik gestoord door een man op een fiets. We raakten aan de praat en liepen samen op, verder de weg af, naar wat hij zijn rancho noemde. Onderweg gegvens uitgewisseld over het vee en de planten. Hij was uiteraard een jaar of 12 in de VS geweest, maar had er geen woord Engels aan over gehouden, maar kennelijk wel voldoende om wat grond te kopen. Hij raakte echt aan de praat toen hij mijn beangstelling voor zijn boerenbedrijf merkte. Dat resulteerde in een paar handen bramen, foto´s van zijn vee uitwisselen van informatie over planten al of niet eetbaar. Hij ging er niet meer weg zei hij. Zo rustig, zo mooi. Er is nog grond te koop. Vlak bij een stuk land dat heet El Paraiso. Mag je dan van dia del Padre spreken of niet?
Beelden? Ik denk het niet. Deze computer staat niet in het paradijs en heeft onvoldoende geheugen.
Bijna wil ik ook niet meer weg.
Morgenochtend gaan we.
No comments:
Post a Comment