Het zit niet helemaal mee vandaag. Was ik bij het vorige blog nogal kort omdat ze wilden sluiten en het laden van foto,s heel veel tijd kostte, vandaag zit ik achter een pc waar geen foto,s op kunnen.
Dat is jammer, want ik heb dacht ik nog een mooie foto van de grootste lapzwans, die ik ooit gezien heb. De chauffeur van de verhuiswagen.
Maandag hebben we het hele zaakje ingepakt in een kleine vrachtwagen. Om een of andere reden kwam de bestelde grote wagen niet. De kale chauffeur, die hem kwam brengen beweerde dat alles er facil in kon. Facil is te veel gezegd, maar met flink stampen lukte het. Kale men liet zich vervangen door dikke man, die even na ons in Tenancingo arriveerde. Hij leunde met zijn dikke achterwerk tegen de auto van Ben, een meter of tien voor de achterkant van zijn vrachtwagentje en keer kauwgomkauwend toe hoe we anderhalfuur lang zware stukken en dozen uit de wagen haalden. Dat alles zonder een vin te verroeren. Dan liever kleine man Elias, die dapper en volhoudend meesjouwde.
Vandaag is de eerste complerte dag in Tenencingo. Ik zit in een internetcafeetje met het gezicht op de straat waar het verkeer langsdondert.
Aan de overkant van de straat een paar winkeltjes.
Ritmo Latino, een kledingwinkel voor danskleding, die buitengewoon ver boven de knie eindigt.
El Centenario, compramos oro y plata, waarvan de eigenaresse nu met een of ander chemisch spulletje test of alles wel zuiver op de graat is,
Een kleine copyshop en de onvermijdelijke torteria, die nog gesloten is.
Schuin tegenover me zie ik het enorme Christusbeeld, waarop ik me kan orienteren als ik de weg kwijt ben. Nu kijk ik er frontaal tegenaan. Bij Ben thuis zie ik het van de linkerkant.
Vermoeide man gaat er mee stoppen.
1 comment:
Fascinating.
Ook het beeld van Christus dat voor velen overal toch weer tot orientatie leidt. Bij ons is het iets anders dat tot orientatie (of orientacao) heeft geleid. Als je de weg maar niet kwijt raakt, daar gaat het om.
Succes met klussen daar!
Post a Comment