Kuifjes in Ethiopië (2)

Rini’s kuifje trok ruimschoots de aandacht en de vrouwen toonden die ook. De hadden bewondering voor de prachtige rechte haren en de fraaie zilveren draden, die niet kunstmatig bleken te zijn. Een paar maal is er overleg geweest of er niet een mogelijkheid zou zijn om te ruilen, maar in praktijk bleek dat niet goed haalbaar te zijn. Daar komt nog bij dat we hier, in Nederland, niet de juiste geur koeienboter hebben om het haar te onderhouden en van de juiste glans te voorzien.



Jammer. We zijn het waard.




Gelukkig hadden we Jordanas, die wel eens ingewikkelde vlechtjes wilde zetten in recht haar. Alleen zou dat weer te lang gaan duren, want de bus rijdt ook, of misschien wel juist, in Ethiopië op tijd. Wachten tot de volgende bus duurt minstens een dag.

Jammer. Volgende keer dan maar.

Niets

De afgelopen paar dagen, in de herfstvakantie van Rini, zijn we naar Doldersum geweest.
Daar was totaal niets te beleven.
Het landschap zoals dat hier te zien is zagen we vanuit het raam van het huisje. Daar veranderde uren lang niets aan dan de schaduwen van de bomen. Nu en dan bewogen de kruin van een boom of de bladeren aan de braamstruik. De eekhoorn zat veel stil bij de broodresten die we neerlegden. Een koolmees bereidde zich ogenschijnlijk al voor op langdurig zitten in zijn nestkastje. Een enkel mens bewoog van tijd tot tijd langs het weggetje op de achtergrond,traag zijn hond uitlatend. De grote zwarte labrador maakte zich met onhandige sprongen druk in het hoge natte gras.
Datis tenminste iets.
Verder was het niets en dat is fantastisch

Kuifjes in Ethiopië (1)

Op het vliegveld van Addis ontmoetten we bij aankomst Moti, Shibire, Jalane, die vroeger, maar nu ook nog wel Gifty heette, Roba en Robera.
Ze hadden er allemaal duidelijk schik in en toonden trots hun kuifjes. Ik kon ze gemakkelijk van boven fotograferen en dat komt tenslotte niet zo vaak voor.

Een maal thuis vonden de jongens het wel mooi genoeg en hulden zich als echte Leeuwen van Juda in de oranje resten van verloren voetbalwedstrijden. Gifty daarentegen trok, niet helemaal spontaan, de traditionele kleding van Oromovrouwen aan.

Kuifjes zijn verder ook niet onbekend in Ethiopië. Dit kuifje troffen we aan in het onbekende westen in het dorpje waar Moti’s zus woont. Het jongetje dat zich er mee gekleed had moest nog wat wennen aan de foto.



Kuifjes zijn belangrijk in Ethiopie.

Het ongerijmde

Verhalen uit het ongerijmde.

Deze zomervakantie zijn we in Ethiopië geweest. De laatste jaren hebben we tijdens onze vakanties wat op het blog gezet. Deze keer niet. Dat heeft meerdere redenen.

Een ervan is dat we heel vaak, soms dagen achterelkaar geen toegang tot internet hadden. Er waren simpelweg geen internetcafe’s: de stroom was uitgevallen of het was zo traag dat we alleen al een uur nodig hadden om de eigen email even in te zien. Dus geen verhalen of foto’s heet van de naald.

Een andere, veel belangrijker reden is dat het land zo overweldigend is dat we niet wisten wat we zouden schrijven. Niets is klaarblijkelijk. Alles is in tweede instantie anders dan in eerste. Voortdurend ligt er iets achter. Verleden en heden lopen liggen dicht tegen elkaar aan. Geschiedenis, zoals die vanuit het westen gezien wordt, is vaak niet meer dan mythe in onze ogen, maar wordt als geschiedenis gezien.

Rijkdom blijkt armoede, armoede rijkdom.

Om in een land op vakantie te gaan waar op dat moment hongersnood heerst geeft een buitengewoon onbehagelijk gevoel, maar we hebben geen honger gezien of zijn we soms echt stekeblind.
In een werelddeel in de zon zagen we die in Addis vaak dagen lang nauwelijks en waren de basiskleuren bruin en grauw, de temperatuur ’s avond rond de 15 graden en overdag vaak niet boven de 20. Bovendien was de regen niet lauw, maar gewoon koud.

Verhalen uit het ongerijmde gaat niet zo snel.

Bouwen in Ethiopie gaat zo: