Ondergronds

Het heeft even geduurd voor we de naam van de grotten van Cacahuamilpa goed konden onthouden, laat staan uitspreken. Nu dat gelukt is kan ik melden dat we er in geweest zijn. Grote klamme hallen van kalksteen en de stalactieten en stalacmieten, waar puberaal om gegrinnikt kon worden. We kregen er een bijzondere uitleg bij. De gids vertelde frappant weinig historische en geologische bijzonderheden, maar wist ons wel veel interessante verschijnselen te tonen: de maagd van Guadelupe, Bin Laden en alle dieren die bij de kerststal horen om maar een paar van de meest verrassende te noemen. Toen ze klaar was, aan het eind van de toer, streek ze haar fooien open verdween met stevige pas in de duisternis, op we naar de uitgang voor een nieuwe groep. De oude groep bleef achter op de glibberige paden om zelf de weg naar de uitgang terug te zoeken. Nu werd het verhaal van de omgekomen Engelsman bij wiens kruis we lange tijd stilstonden, ook plausibel. Hij was dood gevonden in de grotten nadat hij twee dagen en drie nachten aan het dwalen was geweest. Het leven is hier spannend en de dood dicht bij.

Op onze voorlopig laatste dag hier hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar een schitterend valleitje dat we waren tegengekomen toen we naar Malinalco gingen. Vruchtbaar door de kleiachtige grond en de talloze irrigatiekanaaltjes, vriendelijke mensen, paarden, koeien. Alleen het weer zat niet erg mee: erg drukkend. We verwachten ook nu weer onweer. Terug hebben we een taxi genomen. 14 Pesos, voor twee personen voor ongeveer 12 kilometer, bijna 1 euro. Daar voor moesten we wel accepteren dat op de achterbank 4 mensen zaten en Rini en ik samen op de voorbank. Dat kon ruim vond de chauffeur; Rini moest haar arm buiten de auto laten, ik moest de versnellingspook bijna met mijn knieen bedienen en duwde met mijn hoofd een deuk in het dak. Hoe zou het eruit zien als ook de chauffeur het krap vindt.

Daarna in het centrumvan Tenancingo nog een ijsje gegeten, een bezempje voor Anouk gekocht, de opgedirkte moeders becommentarieerd - het is bijna el dia de las madres - , mijn schoenen laten poetsen en ingredienten gekocht voor de afscheidshutspot. Die smaakte met chorizo in plaats van unoxworst, guacamole, limon en tortilla's fantastisch.

Van het ondergrondse en het bovengrondse zijn foto's, maar die komen een keer als nabeelden.

Zo kan het wel weer. Dat was een dag met de voeten op de grond.
Morgen gaan we terug, de lucht in.

De rivier

Afgelopen zondag lieten we ons vanuit Malinaco naar Chalma transporteren voor de prijs van 3 liter water, 10 kilometer.

Bij aankomst op de drukke markt orienteerden we ons op Hotel de la Rivera om in het gewoel de weg terug te kunnen vinden. Daarna konden we niet veel anders doen dan schouder aan schouder, buik aan rug mee te drijven met de stroom bedevaartsgangers, die zich voorzien hadden van kruisen en kransen. Een rivier aan mensen ingedijkt door standjes met regiosa, voedsel, toiletten en parafernalia, die niets met onze Segnor de Chalma te maken hebben.

Ooit is hier in de bergen een godenbeeld op miraculeuze wijze door de Spaanse missionarissen vervangen door een beeld van het Kind. Het beeld is nu in de kerk te zien, waar de bedevaartsgangers hun kruisen een brengen om te laten zegenen. Het hele dorp heeft goed geprofiteerd van deze slimme zet. Het hele jaar door en met name met Pinksteren stromen de vrome kooplustigen toe. Ze maken er een uitje voor de hele familie van en liggen onder dekens en in wrakke tenten in de straten en op de parkeerplaatsen.

We hadden geen keuze en moesten meedrijven tot in de kerk. Daar konden we ons langzaam terug trekken. Elk uur werd er een mis gehouden. Elk uur zal de kerk vol gestaan hebben.

Voor mensen met een protestantse achtergrond was er dreigende taal.

En die waarschuwing aan sectariërs is terecht, want hun hoogmoed ligt altijd dicht aan de oppervlakte. Ook wij konden ons er niet aan onttrekken en besloten ons niet langer met de stroom mee te laten drijven, maar ons te verheffen boven het maaiveld en te paard verder te gaan.

Nabeelden

Daar is de eeuwig besneeuwde van Toluca. Daar staan Benjamin en Rini als bewijs dat op zijn minst zij die top rechtop en evenwichtig op twee benen in de sneeuw staand, bijna bereikt hadden.

Dat zijn de nabeelden.

Er is ook een voorbeeld, maar dat kan momenteel alleen maar liggend worden afgebeeld en dat doet te kort aan het beeld. Ik bewaar hem voor morgen.

Een ander, de dronken lor bij de kerk in Chalma tijdens de bedevaart komt liggend voorbeeldig tot zijn recht.

Wandelen op de vulkaan

Het was gisteren, donderdag, dat Ben, Rini en ik zijn gaan wandelen op de Nevado de Toluca. Rond de krater is bijna altijd sneeuw te vinden, vandaar de naam en onze tocht. De top van de uitgebluste vulkaan ligt op 4690 meter. Dat is best een spectalulaire hoogte voor laaglanders. De kratermeertjes, El Sol en La luna moesten ook de moeite waard zijn.
De wandeling naar de top gaat langs een lange zigzag weg, die maar langzaam stijgt. Ook auto's kunnen en gebruik van maken, maar wij moesten te voet. Niet moeilijk of vermoeiend. Na een uurtje kreeg ik een licht gevoel in het hoofd, gevolgd door een gevoel een klein beetje aangeschoten te zijn. Ik moest mijn ogen strak op het pad houden anders verloor ik mijn evenwicht. Dat kan natuurlijk wel eens gebeuren. Ook kreeg ik het idee dat ik niet meer helemaal goed gearticuleerd en samenhangend kon praten. Dat komt ook sporadisch wel eens vaker voor en hoeft niet verontrustend te zijn.
De tocht omhoog duurde zo 2 1/2 uur. Ben en Rini liepen rustig pratend, ik meestal zwijgend uit angst mijn gebrek aan samenhang en helderheid te veel te tonen. Ik realiseerde me dat dit geen hoogtevrees was, maar de verschijnselen van hoogteziekte. Zo snel mogelijk doorlopen om de top te pakken voor die mij te pakken zou krijgen.
Dom. Die top was er al lang voordat ik zelfs maar van het bestaan ervan wist. Zo'n wedstrijd is niet te winnen.
Met het einddoel in zicht heb ik moeten opgeven om wankelend terug te gaan. Het hoofd gebogen naar de sneeuw om niet nog meer evenwicht kwijt te raken. Dit alles is ook nog vastgelegd voor het nageslacht op foto en zelfs op film als een eeuwig memento. Het is te veel om die nu al bij te voegen. Een tijdelijk merkteken voelde ik al op de terugweg. De zon reflecteerde zo sterk op mijn somber en nederig gebogen gezicht, dat het rood verbrandde.
Hier past maar een woord: "Donders".

Op de terugweg hebben we nog een goede daad verricht. Van een pickup waren meters lange pakketten betonijzer gevallen op het wegdek. De constructie waarmee die op de auto vast zaten was in zijn geheel los gekomen en op de weg terecht gekomen. Mijn hoogtedronkenschap was al weer een beetje afgezakt. Ben en ik hielpen de roekeloze Mexicaan, terwijl Rini het verkeer regelde en aanwijzingen gaf.
Toch nog een vertrouwd einde aan een bijzondere dag.