Tilburg

Tenancingo wordt overheerst door een werkelijk gigantisch christusbeeld. Het is blauw gekleurd en ´s nachts is het als of het van binnenuit wordt verlicht. Elke avond en elke morgen komt uit de richting van het beeld een geluid van lamzakkig zingen dat ik op die manier en zo langdurig nog nergens heb gehoord. Een priester zingt op zeurderige toon een lelijke melodie, die iets of iemand de hemel in moet prijzen. Hij zakt daarbij heel erg dus het schiet niet op.
Als hij een van zijn riedels heeft afgedraaid beveelt hij snauwend een kind hem na te doen. Het arme kind, jongetje of meisje, dat is niet goed te horen, doet zijn of haar best. Maar om een of andere reden heeft hij de verkeerde uit gekozen of het kind is zo geïntimideerd dat het bijna geen adem kan halen, want de geluiden, die het voortbrengt kunnen nog juist als melodie herkend worden, maar welke dat is, is volkomen onduidelijk. Laten we het maar gewoon ongelofelijk vals noemen. Op een moment is het zelfs de tekst helemaal kwijt en begint dan, bijna huilend, van arrenmoede maar opnieuw.
Deze rampzalige performance is zowel in de ochtend van een uur of 6:30 tot 7:30 uur als ´s avond een uur lang rond een uur of acht.

Onbegrijpelijk dat in een land met zoveel heiligen, zo veel heiligschennis getolereerd wordt.
Religieuze muziek behoort vaak tot de mooiste omdat in het bedenken en uitvoeren er van alle kunde en aandacht van de maker en de uitvoerders worden gecombineerd met de liefde voor het onnoembare.
Wat bezield iemand om dat op deze manier tot uiting te brengen. Is er dan niets meer heilig? Hebben die lui geen interesse voor wat ze doen of geen smaak?

Was ik maar in Tilburg. Daar krijgt de pastoor tenminste nog een kortgeding aan zijn broek als hij teveel lawaai maakt.

Ik ga proberen die lui morgen te vinden en de draden van de luidsprekers door te knippen als ze niet te overreden zijn op te houden hun valse geluiden over deze stad uit te braken.