Van het dak

Vanaf het dak in Tuxpan heb je een mooi zicht op het dorp en op wat daar gebeurt. In de verte de bergen waar we altijd nog eens weer heen moeten en dichtbij meestal frisse lucht.

Het uitzicht geeft ook wel een aardig zicht op een doorsnee van de bevolking. De dikke FWD´s zie je door de straten ronken. Met hun verchroomde bunkers duwen ze alle wat voor hen is opzij. Langs de troittoirs op de straat, die je links net niet kunt zien, de mensen uit de bergen naar beneden. Op zoek naar werk of emmertjes tortilladeeg. Op ruwe veldjes zoals rechts te zien zijn grazen de ezels en muildieren van de houthakkers en waterdragers. Waarheen ze gaan en waar ze vandaag komen weet ik niet. Soms zijn ze er plotseling. Meestal wachten ze ergens op.

In de verte recht voor zie je de witte toren van de kerk. Daar zijn ze zo vroom dat de mensen, die er passeren op straat al een buiging in de richting van het altaar maken en vier kruisen slaag. Drie kleine en een grote. Daar dichtbij is ook de markt met halve en hele varkenskoppen, gefrituurde varkensvellen )goed te pruimen) garen, band en andere negotie en niet te vergeten de vele bonensoorten en allerlei kruiden.

Op het dak heb ik trouwens heel wat tijd doorgebracht Beim hauten der Zwiebel. Als ik hier langer zou zijn zou ik daar ook mijn eigen ui willen pellen tot op de kern.

Nu zijn we van het dak. Nog in Valle de Bravo. Rini is in ons logement gebleven omdat ze vannacht ziek is geworden van iets en voortdurend leeg liep. Het ergste is al weer achter de rug.

De vrolijke pelgrimsfamilie is uit deze stad. Ik mocht ze met mij camera fotograferen nadat ik ze eerst met hun eigen veelgebruikte wegwerpcamera voor de kerk op de foto heb gezet.

De kerk is volgens de smaak van de streek helemaal versierd in de stijl van de deurposten.