Maandag zijn Ben en ik vertrokken in de richting van Puebla om daar in die buurt kassencomplexen te aan bezoeken. Ze hebben daar grote behoefte aan hommels voor de bestuiving van de gewassen en aan allerlei gedierte om ander gedierte als witte vlieg en trips te bestrijden. De verkoop van dat soort artikelen is geen sinecure en er moet eel wat gepraat worden om ze te slijten. Het is een erg interessante streek aan de voet van de Popocatepepl. De boden van de vallei die daar ligt bestaat uit vulkanisch materiaal: as en dikke brokken. De grond is in kleine percelen verdeeld, die op regelmatige afstanden gescheiden worden door wallen van vulkanische brokken. Ze zijn begroeid geraakt met bomen en agave.
Aan het eind van de dag vonden we een hotel, waar men Ben kende van vorige reizen. In het begin van de avond gingen we eten. Ik zelf vertilde me natuurlijk aan een gronderig smakende vis. Daarna terug naar het hotel om wat uit te rusten van een dag kijken en praten.
De eigenaar van het hotel bood ons vreemd genoeg een volkstuintje aan wat we enigszins bevreemd, maar toch nieuwgierig accepteerden. We gingen direct kijken. Het was een wat vreemd gevormd stukje grond dat grensde aan een zijde aan een weg en natuurlijk aan de andere kant begrensd werd door zo´n stenen walletje begroeid met agave. Omdat et nog licht was begonnen we direct te spitten in de rulle grijze grond. Donkergrijs omdat het was regende. Het rook naar zwavel zoals de Enka vroeger deed. Dezelfde geur, die ik nu en dan onderweg rook: vulkaanlucht.
De eigenaar van het hotel bood ons vreemd genoeg een volkstuintje aan wat we enigszins bevreemd, maar toch nieuwgierig accepteerden. We gingen direct kijken. Het was een wat vreemd gevormd stukje grond dat grensde aan een zijde aan een weg en natuurlijk aan de andere kant begrensd werd door zo´n stenen walletje begroeid met agave. Omdat et nog licht was begonnen we direct te spitten in de rulle grijze grond. Donkergrijs omdat het was regende. Het rook naar zwavel zoals de Enka vroeger deed. Dezelfde geur, die ik nu en dan onderweg rook: vulkaanlucht.
Toen weer terug naar het hotel. Daar viel ik tijdens het kijken naar Survivorman, een extreme makeover van Ray Mears, in slaap en droomde dat de hoteleigenaar zijn aanbod terug trok. Dat was balen, want de helft was inmiddels omgespit.
Toch een buitengewoon leerzame en geslaagde trip
