Bijna vergeten

We zijn het alweer bijna vergeten en al lang weer compleet ondergedompeld in alles wat thuis is, maar even weg naar Antwerpen was lang niet gek.
Even een andere kant uitkijken:


























Nevenstaande foto laat zien in welk kader we daar waren.














Je steekt er altijd wat van op. In dit geval over de vrijwel onbeperkte mogelijkheden van Antonius.



Dat gaan we vaker doen.

Naar school

In de vroege ochtend ging Anouk naar school. Een barre tocht, die ze gelukkig niet alleen hoefde te ondernemen.
Alles was daar goed geregeld. Er stond een stoeltje klaar met haar naam erop, zoals dat in Tenancingo ook het geval was, dus dan moet het wel goed zijn. Er kon gepuzzeld worden en er was iemand jarig, dus wat wil je nog meer.
Dat is dus prima bevallen op een ding na: schrijven was er niet bij en dat was in Tenancingo toch al lang een routinezaak.
Gelukkig is de middag vrij om een lijst te maken van de dingen die nog gedaan kunnen worden. Altijd handig om niets te vergeten. Zolang het geen waslijst wordt met dingen die nog moeten is het een goed idee. Bovendien maak je er meteen mee duidelijk dat school leuk is, maar ook een beetje overbodig.

Drie

Sinds kort is het aantal bewoners van Selterskampweg 15 verdrievoudigd.
Dat betekent dat de koelkast drie keer zo vol is, dat er stapels wc-papier nodig zijn, dat er reserve reservevoorraden melk, rijst en pasta nodig zijn. Dat er onbekende dranken en gerechten gegeten worden en ook dat het aantal tijdstippen waarop er gegeten wordt bijna verdriedubbeld is. Dat de wasmachine overuren draait. Het huis leeft weer tot in alle uithoeken.
Maar het betekent lang niet altijd dat het drie keer zo druk is in huis. De foto hierboven straalt een zeldzame rust uit.

Drie is een getal van rust en evenwicht.