Offerfeest

Het is nog niet zo gek gesteld met de integratie van culturen in Nederland. Wijzelf bijvoorbeeld hebben een mix gemaakt van Offerfeest en Pinksterfeest. Ik geef toe, het is allemaal niet erg doordacht; het offerfeest was ook een beetje een slachtfeest en het Pinsterfeest kreeg wel een heel eigen invulling, maar een paar zaken vielen wel leuk samen.

Het slachten van een wild zwijn uit de Duitse bossen op de zaterdag voorafgaand aan Pinksteren was een mooie aanleiding om de de inhoud van de vriezer te verrijken met inspirerend vlees en vandaag heerlijk te eten.

Ik weet het: het is allemaal niet heel erg correct, maar wel erg lekker.

Even dacht ik:

"Nooit meer slapen". Maar dat viel gelukkig mee. De bijgeleverde foto herrinnert er nog wel aan. De zon komt op ergens ten zuidoosten van IJsland en raakt de klinknagels van de vliegtuigvleugel.

"Weinig slapen" is overigens nog wel steeds aan de orde. Er valt veel te doen en dat maakt ons onrustig: moestuin, beeldenroute, school, bijen en alles wat daar mee samen hangt.
Honing slingeren bijvoorbeeld: ruim 43 kg van drie volken. Niet slecht.

Dia del padre

Ik weet het: een hoofdletter meer en het is spotternij. Ik was er al eerder dicht bij toen ik een paar dagen terug meldde dat ik vriendelijk gegroet werd door El Signor te paard.

Vandaag is het dia de las madres en Rini is met de moeders van de school van Elias, en Fabiola natuurlijk, aan een ontbijt gaan zitten in Zitacuara. Zo ongeveer om een uur of 10 of 11, dat luistert hier niet zo nauw, schijnen een forse hoeveelheid opgedirkte taarten zich aan elkaar en de wereld te hebben gepresenteerd. Ik neem aan onder veel gilletjes en kreetjes en beschaafde hugjes.
Ik heb het gemist.

Ik had dia del padre en was vrij om te gaan en te staan waar ik wilde en zo lang ik wilde.
De wandeling de ik gisteren noemde lokte.
Dit land is zo prachtig.
Het groene dalletje in waar irrigatiekanaaltjes zelfs in de droge tijd de zaak leefbaar houden. Overal vriendelijke mensen. (Ik moet toegeven ook een rothond, maar die heb ik weggegrauwd). Eeen langzaam klimmend pad langs een bergrug, waar een archeologische zone zou moeten zijn. Ik nam terrassen waar, doorsneden met oude irrigatiekanalen. Een nog functionerend kanaal daar boven. En plotseling, in de ploegsporen (voetploeg, naar mijn idee) potscherven, vooral op de opgeworpen aarde. Binnen 10 minuten had ik twee handen vol in de rugzak laten glijden. Ik geef er de voorkeur aan om te denken dat ze van de verdwenen indianenstam zijn, die hier gewoond heeft en op de terrassen zijn grondjes had.
Prachtig weer ook nog eens.

Toen weer verder. Bij het maken van een foto van twee vaces holandaises in het water op een weiland werd ik gestoord door een man op een fiets. We raakten aan de praat en liepen samen op, verder de weg af, naar wat hij zijn rancho noemde. Onderweg gegvens uitgewisseld over het vee en de planten. Hij was uiteraard een jaar of 12 in de VS geweest, maar had er geen woord Engels aan over gehouden, maar kennelijk wel voldoende om wat grond te kopen. Hij raakte echt aan de praat toen hij mijn beangstelling voor zijn boerenbedrijf merkte. Dat resulteerde in een paar handen bramen, foto´s van zijn vee uitwisselen van informatie over planten al of niet eetbaar. Hij ging er niet meer weg zei hij. Zo rustig, zo mooi. Er is nog grond te koop. Vlak bij een stuk land dat heet El Paraiso. Mag je dan van dia del Padre spreken of niet?

Beelden? Ik denk het niet. Deze computer staat niet in het paradijs en heeft onvoldoende geheugen.

Bijna wil ik ook niet meer weg.

Morgenochtend gaan we.

zonder beeld

We zijn al weer een beetje op de terugweg vandaag, want we hebben geinforormeerd wanneer de bussen naar Mexico Ciudad vertrekken op vrijdag. Bovendien hebben we een bezoek gebracht aan een van de leden van de Duitse families, die hier welig tieren. Een aardige vrouw, die zich in dit land met armoede en droogte, vervallen troittoirs en bedelende ouderen, vooral druk maakte over haar kinderen en hoe ze die het best zou kunen voorbereiden op de toekomst. Wie niet.
Morgen misschien nog zo´n een bezoek naar dan aan een andere Duitse, die we al eerder gesproken hebben.
Verder was er toen we terug kwamen van het ene bezoek al een verrassingsbezoek van de familie Talamantes. Ook om afscheid te nemen.

Het besef dat we gaan vertrekken is onontkoombaar. Misschien zit er voor morgen nog een wandeling in naar een van de plaatsen van archeologisch belang hier in de buurt. Afgelopen zomer heb ik daar mijn oog al op laten vallen en nu moet het eigenlijk ook gebeuren.

Misschien dan ook beelden. Nu is dat geen doen. In dit internetcafe werkt de computer. Even was ik bang dat het hier, net als in de vorige mis ging. Daar sprong de verbinding steeds weg. In dit cafe is het beeld zo dubbel dat het lijkt of ik te veel gedronken heb.

Het is hier warm.

Ik ga terug naar huis. Iets fris drinken. "Misschien komt er onweer", dacht ik zojuist optimistisch maar niet realistisch. Een kind van de leeftijd van Anouk is meegenomen naar deze plek en schreeuwt nog harder "papa, papa" dan zij kan. De radio staat natuurlijk ook aan. Iets over "amor amor" Auto´s ronken langs. Een lauwe wind waait benzinedampen naar binnen.

Op de grond

Droog en warm


Vandaag, dinsdag, zijn we de bergen bij Tuxpan in gelopen. Daar zouden oude mijnen te vinden moeten zijn. We hebben ze ook gevonden. Enigszins tot onze frustratie hadden ze een nieuwe weg aangelegd, die er voor zorgde dat we de oude misten. Dat betekende dat we een lange warme weg bergopwaarts volgden tot ongeveer 2400 meter. Deze weg zou uitkomen aan de andere kant van een bergrug, maar we zijn terug gegaan omdat het te warm en te ver zou kunnen worden.


Eigenlijk was dat maar goed ook, anders zouden we het oudere echtpaar van onze leeftijd gemist hebben, die ons water aanboden. Ze waren daar om naar hun vee te kijken. "de meiwind brengt regen", sprak of liever schreeuwde de man van het echtpaar ons in de droogte en brandende zon optimistisch toe. Ook zijn vrouw schreeuwde keihard om zich verstaanbaar te maken. Mogelijk omdat we niet erg veel leken te verstaan (ik althans), mogelijk ook omdat dat in de bergen nodig is om elkaar te verstaan.


Hoe dan ook: ze wonen op nummer 21, vlak bij de opgang naar de trap, die naar het kruis voert. Volgende keer gaan we ze bezoeken. Ze zijn elke dag tussen 11 en 3 in de bergen voor hun vee en hun mais.
Daar is weinig luchtfietserij bij.

Toen we weg gingen steeg signor te paard en poseerde vriendelijk voor de fotograaf.

Een geslaagde dag. Beter dan gisteren, toe we allebei moesten herstellen van een aanval van voedselvergiftiging of hoe die ellende ook maar mag heten.

Van het dak

Vanaf het dak in Tuxpan heb je een mooi zicht op het dorp en op wat daar gebeurt. In de verte de bergen waar we altijd nog eens weer heen moeten en dichtbij meestal frisse lucht.

Het uitzicht geeft ook wel een aardig zicht op een doorsnee van de bevolking. De dikke FWD´s zie je door de straten ronken. Met hun verchroomde bunkers duwen ze alle wat voor hen is opzij. Langs de troittoirs op de straat, die je links net niet kunt zien, de mensen uit de bergen naar beneden. Op zoek naar werk of emmertjes tortilladeeg. Op ruwe veldjes zoals rechts te zien zijn grazen de ezels en muildieren van de houthakkers en waterdragers. Waarheen ze gaan en waar ze vandaag komen weet ik niet. Soms zijn ze er plotseling. Meestal wachten ze ergens op.

In de verte recht voor zie je de witte toren van de kerk. Daar zijn ze zo vroom dat de mensen, die er passeren op straat al een buiging in de richting van het altaar maken en vier kruisen slaag. Drie kleine en een grote. Daar dichtbij is ook de markt met halve en hele varkenskoppen, gefrituurde varkensvellen )goed te pruimen) garen, band en andere negotie en niet te vergeten de vele bonensoorten en allerlei kruiden.

Op het dak heb ik trouwens heel wat tijd doorgebracht Beim hauten der Zwiebel. Als ik hier langer zou zijn zou ik daar ook mijn eigen ui willen pellen tot op de kern.

Nu zijn we van het dak. Nog in Valle de Bravo. Rini is in ons logement gebleven omdat ze vannacht ziek is geworden van iets en voortdurend leeg liep. Het ergste is al weer achter de rug.

De vrolijke pelgrimsfamilie is uit deze stad. Ik mocht ze met mij camera fotograferen nadat ik ze eerst met hun eigen veelgebruikte wegwerpcamera voor de kerk op de foto heb gezet.

De kerk is volgens de smaak van de streek helemaal versierd in de stijl van de deurposten.

Valle de Bravo

Opnieuw een blog zonder foto. de PC van gisteren was met geen mogelijkheid vooruit te branden. Deze doet het snel en goed, maar we hebben geen kaartlezer bij ons.
Valle de Bravo is een toeristisch stadje aan een stuwmeer. Bravo heeft overigens niets met dapper of zo te maken. Bravo was gewwoon een persoon, die hier beroemd is.
We zijn hier met z´n allen vanochtend vroeg heen gereden en vermaken ons nu in het bloedhete centrum, nadat we een boottochtje gemaakt hebben. Na het eten zijn Bencs terug gegaan naar de Cabana del sol, waar we vannacht zullen blijven. Wij gaan winkel in winkel uit want nu en dan hebben ze kortigen, die aangegeven zijn met oranje plakkaten. Dus Rini vindt het hier fantastisch en koopt van alles voor de cadeautjesdoos.
Ik moet er nu mee ophouden van Rini.

Gerrit

Het bovenstaande is zoals gewoonlijk weer sterk overdreven, behalve dan de temperatuur, want we krijgen hier onderhand toch wel een krokant korstje. Ik heb slechts een tienda met een descuento bezocht en die oranje plakkaten zijn hoogstens stickers zoals bij Bull S. Straks met een taxi naar ons overnachtingsoord.
groet: Rini

bewijs

Dat valt niet mee.


Weliswaar ben ik erzelf van overtuigd dat we hier in Tuxpan zitten, maar het valt niet mee om het bewijs daar voor te leveren. Het internetcafe, waar ik zit heeft computers die zo traag zijn dat je ze met de hand moet aanslingeren.


Maar het is gelukt, zoals je hiernaast ziet. De foto is genomen door Ben in een gelegenheid bij de Azufres, waar we een weekend hebben doorgebracht. Anouk zit op de tafel, waar vis gaan eten. Niet erg hygienisch, maar wel erg gezellig





Vandaag is een rustige woensdag.
Vanochtend zijn de kant en klare deurtjes gekomen. Lupe en zijn maat hebben eraan gewerkt voor bijna niets. Daar kun je ze zelf onmogelijk voor maken. Ik schaam me wat, maar het de tijd nuttig besteed door Gras, Biem hauten der Zwiebel te lezen. Erg aan te raden, zeker op het dak in Tuxpan
Misschien komt er nog een foto aan, maar ik vrees dat je de dingen hier niet moet overvragen.

Nou ja, mañana dan maar.