Kuifjes in Ethiopië (2)

Rini’s kuifje trok ruimschoots de aandacht en de vrouwen toonden die ook. De hadden bewondering voor de prachtige rechte haren en de fraaie zilveren draden, die niet kunstmatig bleken te zijn. Een paar maal is er overleg geweest of er niet een mogelijkheid zou zijn om te ruilen, maar in praktijk bleek dat niet goed haalbaar te zijn. Daar komt nog bij dat we hier, in Nederland, niet de juiste geur koeienboter hebben om het haar te onderhouden en van de juiste glans te voorzien.



Jammer. We zijn het waard.




Gelukkig hadden we Jordanas, die wel eens ingewikkelde vlechtjes wilde zetten in recht haar. Alleen zou dat weer te lang gaan duren, want de bus rijdt ook, of misschien wel juist, in Ethiopië op tijd. Wachten tot de volgende bus duurt minstens een dag.

Jammer. Volgende keer dan maar.

Niets

De afgelopen paar dagen, in de herfstvakantie van Rini, zijn we naar Doldersum geweest.
Daar was totaal niets te beleven.
Het landschap zoals dat hier te zien is zagen we vanuit het raam van het huisje. Daar veranderde uren lang niets aan dan de schaduwen van de bomen. Nu en dan bewogen de kruin van een boom of de bladeren aan de braamstruik. De eekhoorn zat veel stil bij de broodresten die we neerlegden. Een koolmees bereidde zich ogenschijnlijk al voor op langdurig zitten in zijn nestkastje. Een enkel mens bewoog van tijd tot tijd langs het weggetje op de achtergrond,traag zijn hond uitlatend. De grote zwarte labrador maakte zich met onhandige sprongen druk in het hoge natte gras.
Datis tenminste iets.
Verder was het niets en dat is fantastisch

Kuifjes in Ethiopië (1)

Op het vliegveld van Addis ontmoetten we bij aankomst Moti, Shibire, Jalane, die vroeger, maar nu ook nog wel Gifty heette, Roba en Robera.
Ze hadden er allemaal duidelijk schik in en toonden trots hun kuifjes. Ik kon ze gemakkelijk van boven fotograferen en dat komt tenslotte niet zo vaak voor.

Een maal thuis vonden de jongens het wel mooi genoeg en hulden zich als echte Leeuwen van Juda in de oranje resten van verloren voetbalwedstrijden. Gifty daarentegen trok, niet helemaal spontaan, de traditionele kleding van Oromovrouwen aan.

Kuifjes zijn verder ook niet onbekend in Ethiopië. Dit kuifje troffen we aan in het onbekende westen in het dorpje waar Moti’s zus woont. Het jongetje dat zich er mee gekleed had moest nog wat wennen aan de foto.



Kuifjes zijn belangrijk in Ethiopie.

Het ongerijmde

Verhalen uit het ongerijmde.

Deze zomervakantie zijn we in Ethiopië geweest. De laatste jaren hebben we tijdens onze vakanties wat op het blog gezet. Deze keer niet. Dat heeft meerdere redenen.

Een ervan is dat we heel vaak, soms dagen achterelkaar geen toegang tot internet hadden. Er waren simpelweg geen internetcafe’s: de stroom was uitgevallen of het was zo traag dat we alleen al een uur nodig hadden om de eigen email even in te zien. Dus geen verhalen of foto’s heet van de naald.

Een andere, veel belangrijker reden is dat het land zo overweldigend is dat we niet wisten wat we zouden schrijven. Niets is klaarblijkelijk. Alles is in tweede instantie anders dan in eerste. Voortdurend ligt er iets achter. Verleden en heden lopen liggen dicht tegen elkaar aan. Geschiedenis, zoals die vanuit het westen gezien wordt, is vaak niet meer dan mythe in onze ogen, maar wordt als geschiedenis gezien.

Rijkdom blijkt armoede, armoede rijkdom.

Om in een land op vakantie te gaan waar op dat moment hongersnood heerst geeft een buitengewoon onbehagelijk gevoel, maar we hebben geen honger gezien of zijn we soms echt stekeblind.
In een werelddeel in de zon zagen we die in Addis vaak dagen lang nauwelijks en waren de basiskleuren bruin en grauw, de temperatuur ’s avond rond de 15 graden en overdag vaak niet boven de 20. Bovendien was de regen niet lauw, maar gewoon koud.

Verhalen uit het ongerijmde gaat niet zo snel.

Bouwen in Ethiopie gaat zo:

Voorbeeld

Landschap bij Abuna, Ethiopië.

Het duurt niet lang meer voor we door dit soort landschappen zullen lopen.

De voorpret hebben we bijna gehad. De koffers en rugzakken zijn vrijwel ingepakt. Rini haalt nu de treinkaartjes voor de reis naar de nationale luchthaven van België bij Brussel.

Morgen rond deze tijd zitten we in de trein naar Brussel. Overmorgen rond deze tijd lopen we in Addis Abeba.

Om te voorkomen dat de beelden van landschappen, die we al verlaten hebben, op het netvlies blijven verschijnen heb ik nu dit voorbeeld geplaatst. Misschien dat het helpt.
Het zal wel weer even een schok zijn om van de natte kou op 19 m boven de zeespiegel in Bennekom op een vroege maandagochtend in Addis op 2000 m te landen als daar de zon net een paar uur op is en de warmte voelbaar begint te worden.

We zijn er klaar voor, voor zover dat mogelijk is tenminste.

Ondergronds

Het heeft even geduurd voor we de naam van de grotten van Cacahuamilpa goed konden onthouden, laat staan uitspreken. Nu dat gelukt is kan ik melden dat we er in geweest zijn. Grote klamme hallen van kalksteen en de stalactieten en stalacmieten, waar puberaal om gegrinnikt kon worden. We kregen er een bijzondere uitleg bij. De gids vertelde frappant weinig historische en geologische bijzonderheden, maar wist ons wel veel interessante verschijnselen te tonen: de maagd van Guadelupe, Bin Laden en alle dieren die bij de kerststal horen om maar een paar van de meest verrassende te noemen. Toen ze klaar was, aan het eind van de toer, streek ze haar fooien open verdween met stevige pas in de duisternis, op we naar de uitgang voor een nieuwe groep. De oude groep bleef achter op de glibberige paden om zelf de weg naar de uitgang terug te zoeken. Nu werd het verhaal van de omgekomen Engelsman bij wiens kruis we lange tijd stilstonden, ook plausibel. Hij was dood gevonden in de grotten nadat hij twee dagen en drie nachten aan het dwalen was geweest. Het leven is hier spannend en de dood dicht bij.

Op onze voorlopig laatste dag hier hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar een schitterend valleitje dat we waren tegengekomen toen we naar Malinalco gingen. Vruchtbaar door de kleiachtige grond en de talloze irrigatiekanaaltjes, vriendelijke mensen, paarden, koeien. Alleen het weer zat niet erg mee: erg drukkend. We verwachten ook nu weer onweer. Terug hebben we een taxi genomen. 14 Pesos, voor twee personen voor ongeveer 12 kilometer, bijna 1 euro. Daar voor moesten we wel accepteren dat op de achterbank 4 mensen zaten en Rini en ik samen op de voorbank. Dat kon ruim vond de chauffeur; Rini moest haar arm buiten de auto laten, ik moest de versnellingspook bijna met mijn knieen bedienen en duwde met mijn hoofd een deuk in het dak. Hoe zou het eruit zien als ook de chauffeur het krap vindt.

Daarna in het centrumvan Tenancingo nog een ijsje gegeten, een bezempje voor Anouk gekocht, de opgedirkte moeders becommentarieerd - het is bijna el dia de las madres - , mijn schoenen laten poetsen en ingredienten gekocht voor de afscheidshutspot. Die smaakte met chorizo in plaats van unoxworst, guacamole, limon en tortilla's fantastisch.

Van het ondergrondse en het bovengrondse zijn foto's, maar die komen een keer als nabeelden.

Zo kan het wel weer. Dat was een dag met de voeten op de grond.
Morgen gaan we terug, de lucht in.

De rivier

Afgelopen zondag lieten we ons vanuit Malinaco naar Chalma transporteren voor de prijs van 3 liter water, 10 kilometer.

Bij aankomst op de drukke markt orienteerden we ons op Hotel de la Rivera om in het gewoel de weg terug te kunnen vinden. Daarna konden we niet veel anders doen dan schouder aan schouder, buik aan rug mee te drijven met de stroom bedevaartsgangers, die zich voorzien hadden van kruisen en kransen. Een rivier aan mensen ingedijkt door standjes met regiosa, voedsel, toiletten en parafernalia, die niets met onze Segnor de Chalma te maken hebben.

Ooit is hier in de bergen een godenbeeld op miraculeuze wijze door de Spaanse missionarissen vervangen door een beeld van het Kind. Het beeld is nu in de kerk te zien, waar de bedevaartsgangers hun kruisen een brengen om te laten zegenen. Het hele dorp heeft goed geprofiteerd van deze slimme zet. Het hele jaar door en met name met Pinksteren stromen de vrome kooplustigen toe. Ze maken er een uitje voor de hele familie van en liggen onder dekens en in wrakke tenten in de straten en op de parkeerplaatsen.

We hadden geen keuze en moesten meedrijven tot in de kerk. Daar konden we ons langzaam terug trekken. Elk uur werd er een mis gehouden. Elk uur zal de kerk vol gestaan hebben.

Voor mensen met een protestantse achtergrond was er dreigende taal.

En die waarschuwing aan sectariërs is terecht, want hun hoogmoed ligt altijd dicht aan de oppervlakte. Ook wij konden ons er niet aan onttrekken en besloten ons niet langer met de stroom mee te laten drijven, maar ons te verheffen boven het maaiveld en te paard verder te gaan.