Ondergronds

Het heeft even geduurd voor we de naam van de grotten van Cacahuamilpa goed konden onthouden, laat staan uitspreken. Nu dat gelukt is kan ik melden dat we er in geweest zijn. Grote klamme hallen van kalksteen en de stalactieten en stalacmieten, waar puberaal om gegrinnikt kon worden. We kregen er een bijzondere uitleg bij. De gids vertelde frappant weinig historische en geologische bijzonderheden, maar wist ons wel veel interessante verschijnselen te tonen: de maagd van Guadelupe, Bin Laden en alle dieren die bij de kerststal horen om maar een paar van de meest verrassende te noemen. Toen ze klaar was, aan het eind van de toer, streek ze haar fooien open verdween met stevige pas in de duisternis, op we naar de uitgang voor een nieuwe groep. De oude groep bleef achter op de glibberige paden om zelf de weg naar de uitgang terug te zoeken. Nu werd het verhaal van de omgekomen Engelsman bij wiens kruis we lange tijd stilstonden, ook plausibel. Hij was dood gevonden in de grotten nadat hij twee dagen en drie nachten aan het dwalen was geweest. Het leven is hier spannend en de dood dicht bij.

Op onze voorlopig laatste dag hier hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar een schitterend valleitje dat we waren tegengekomen toen we naar Malinalco gingen. Vruchtbaar door de kleiachtige grond en de talloze irrigatiekanaaltjes, vriendelijke mensen, paarden, koeien. Alleen het weer zat niet erg mee: erg drukkend. We verwachten ook nu weer onweer. Terug hebben we een taxi genomen. 14 Pesos, voor twee personen voor ongeveer 12 kilometer, bijna 1 euro. Daar voor moesten we wel accepteren dat op de achterbank 4 mensen zaten en Rini en ik samen op de voorbank. Dat kon ruim vond de chauffeur; Rini moest haar arm buiten de auto laten, ik moest de versnellingspook bijna met mijn knieen bedienen en duwde met mijn hoofd een deuk in het dak. Hoe zou het eruit zien als ook de chauffeur het krap vindt.

Daarna in het centrumvan Tenancingo nog een ijsje gegeten, een bezempje voor Anouk gekocht, de opgedirkte moeders becommentarieerd - het is bijna el dia de las madres - , mijn schoenen laten poetsen en ingredienten gekocht voor de afscheidshutspot. Die smaakte met chorizo in plaats van unoxworst, guacamole, limon en tortilla's fantastisch.

Van het ondergrondse en het bovengrondse zijn foto's, maar die komen een keer als nabeelden.

Zo kan het wel weer. Dat was een dag met de voeten op de grond.
Morgen gaan we terug, de lucht in.