Het was gisteren, donderdag, dat Ben, Rini en ik zijn gaan wandelen op de Nevado de Toluca. Rond de krater is bijna altijd sneeuw te vinden, vandaar de naam en onze tocht. De top van de uitgebluste vulkaan ligt op 4690 meter. Dat is best een spectalulaire hoogte voor laaglanders. De kratermeertjes, El Sol en La luna moesten ook de moeite waard zijn.
De wandeling naar de top gaat langs een lange zigzag weg, die maar langzaam stijgt. Ook auto's kunnen en gebruik van maken, maar wij moesten te voet. Niet moeilijk of vermoeiend. Na een uurtje kreeg ik een licht gevoel in het hoofd, gevolgd door een gevoel een klein beetje aangeschoten te zijn. Ik moest mijn ogen strak op het pad houden anders verloor ik mijn evenwicht. Dat kan natuurlijk wel eens gebeuren. Ook kreeg ik het idee dat ik niet meer helemaal goed gearticuleerd en samenhangend kon praten. Dat komt ook sporadisch wel eens vaker voor en hoeft niet verontrustend te zijn.
De tocht omhoog duurde zo 2 1/2 uur. Ben en Rini liepen rustig pratend, ik meestal zwijgend uit angst mijn gebrek aan samenhang en helderheid te veel te tonen. Ik realiseerde me dat dit geen hoogtevrees was, maar de verschijnselen van hoogteziekte. Zo snel mogelijk doorlopen om de top te pakken voor die mij te pakken zou krijgen.
Dom. Die top was er al lang voordat ik zelfs maar van het bestaan ervan wist. Zo'n wedstrijd is niet te winnen.
Met het einddoel in zicht heb ik moeten opgeven om wankelend terug te gaan. Het hoofd gebogen naar de sneeuw om niet nog meer evenwicht kwijt te raken. Dit alles is ook nog vastgelegd voor het nageslacht op foto en zelfs op film als een eeuwig memento. Het is te veel om die nu al bij te voegen. Een tijdelijk merkteken voelde ik al op de terugweg. De zon reflecteerde zo sterk op mijn somber en nederig gebogen gezicht, dat het rood verbrandde.
Hier past maar een woord: "Donders".
Op de terugweg hebben we nog een goede daad verricht. Van een pickup waren meters lange pakketten betonijzer gevallen op het wegdek. De constructie waarmee die op de auto vast zaten was in zijn geheel los gekomen en op de weg terecht gekomen. Mijn hoogtedronkenschap was al weer een beetje afgezakt. Ben en ik hielpen de roekeloze Mexicaan, terwijl Rini het verkeer regelde en aanwijzingen gaf.
Toch nog een vertrouwd einde aan een bijzondere dag.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
alweer zo'n apart verhaal, waarom houden jullie niet es gewoon een relaxte vakantie zonder dit soort absurde zaken? Hebben Rini en Ben de top wel bereikt? en had je de dag erna nog last van een hoogtekater?
hier is het schitterend weer, de appelboom en sering bloeien en er is een kip dood.
Post a Comment