Dikke man

Het zit niet helemaal mee vandaag. Was ik bij het vorige blog nogal kort omdat ze wilden sluiten en het laden van foto,s heel veel tijd kostte, vandaag zit ik achter een pc waar geen foto,s op kunnen.
Dat is jammer, want ik heb dacht ik nog een mooie foto van de grootste lapzwans, die ik ooit gezien heb. De chauffeur van de verhuiswagen.
Maandag hebben we het hele zaakje ingepakt in een kleine vrachtwagen. Om een of andere reden kwam de bestelde grote wagen niet. De kale chauffeur, die hem kwam brengen beweerde dat alles er facil in kon. Facil is te veel gezegd, maar met flink stampen lukte het. Kale men liet zich vervangen door dikke man, die even na ons in Tenancingo arriveerde. Hij leunde met zijn dikke achterwerk tegen de auto van Ben, een meter of tien voor de achterkant van zijn vrachtwagentje en keer kauwgomkauwend toe hoe we anderhalfuur lang zware stukken en dozen uit de wagen haalden. Dat alles zonder een vin te verroeren. Dan liever kleine man Elias, die dapper en volhoudend meesjouwde.

Vandaag is de eerste complerte dag in Tenencingo. Ik zit in een internetcafeetje met het gezicht op de straat waar het verkeer langsdondert.
Aan de overkant van de straat een paar winkeltjes.
Ritmo Latino, een kledingwinkel voor danskleding, die buitengewoon ver boven de knie eindigt.
El Centenario, compramos oro y plata, waarvan de eigenaresse nu met een of ander chemisch spulletje test of alles wel zuiver op de graat is,
Een kleine copyshop en de onvermijdelijke torteria, die nog gesloten is.

Schuin tegenover me zie ik het enorme Christusbeeld, waarop ik me kan orienteren als ik de weg kwijt ben. Nu kijk ik er frontaal tegenaan. Bij Ben thuis zie ik het van de linkerkant.

Vermoeide man gaat er mee stoppen.

Vreemde zondag

Om 8:30 uur een wandeling gemaakt in de zon, terwijl de kerkklokken luidden. Daar zijn geen foto´s van. Ze kunnen toch niet weergeven hoe zoiets is.

Daarna vrijwel de hele dag ingepakt, losgeschroefd, opgestapeld, verplaatst en zo. Nu is bijna alles klaar voor morgen.

Daar is wel een foto van.

De laatste dag in Tuxpan.

Adan, eigenaar van de houtzagerij is kandidaat voor burgemeester. Ik kan geen interview meer afnemen.

Nog even Ingrid bezocht. Die had ik nog wel eens willen spreken.

Het is donker geworden. Terug naar Fracc. Luis Donaldo Colosio voor de laatste resten en een biertje.

nagekomen

Nog van gisteren.

Na gekomen betekent ook dichtbij gekomen, schiet me te binnen

Dooie honderd

Vanaf het vliegveld in Mexico herkende alles en iedereen me. Het is natuurlijk ook nog maar een half jaar geleden dat ik hier was.

De vrouw bij de immigratiebalie was even onpersoonlijk en ongeïnteresseerd als de vorige keer. Ik dacht een blik van herkenning te zien toen ze mijn pasfoto vergeleek met mijn vermoeide gezicht.
Daarna Ben en Fabiola, dat leidde geen twijfel, die herkenden me. Ook het waanzinnige verkeer in de stad had me eerder gezien. Zelf herkende ik de wonderlijke manier waarop Ben en Fabiola de weg in de heksenketel probeerden te vinden: bij stoplichten aan taxichauffeurs en andere deskundigen vanuit het open raampje de weg vragen. Dat duurde een uur of twee, misschien meer.
Gina herkende me ook al was het vanuit een ander flatje Ik heb er honing en een amarillusbol achter gelaten. Zonder Omar, want die is buiten beeld geraakt. Jammer.
De volgende dag naar onbekend terrein het migratiebureau, waar Ben in verband met zijn nieuwe werk een nieuwe vergunning nodig zou moeten hebben. Dat ging ongekend snel. In ruim drie kwartier stonden we al weer buiten voor iets dat ook via de post of de mail had gekund. Het kostte verder alleen maar heen en weer rijden naar Mexico-city, maar wie maalt om tijd en efficiency
Onderweg was er ook een en al herkenning. De bergen, de wegen, de mensen, die altijd in groepjes ergens vandaan komen uit de landweggetjes en ergens heen gaan.
De zon wist dat ik pigment verloren ben en liet me dat al voelen door de ruit van de auto
Onder de honderd dode dingen wuifde de dode bruine hond, die tussen Toluca en Zitacauaro aan de rand van de weg eeuwig lag te rusten, met een slap oor naar de auto voor ons en vast ook naar mij toen wij passeerden.
In Tuxpan was misschien wel het leukste moment van herkenning: Anouk kwam op me toe lopen met de kikker, die ik zojuist had gegeven.
Dat moment had natuurlijk een foto moeten opleveren voor het blog en dat heeft het ook, maar ik ben mijn reader in huis laten liggen.
Volgende keer dan maar

Voorwaarts

Achterwaarts is voorbij. Dat duurde ook maar kort want vooruit zat er direct al veel aan te komen.
Nog een heel klein beetje achterwaarts is over: Drente, Doldersum. Een geschikte plaats en tijd om vorige week een verjaardag te vieren met elkaar.
Je kunt daar niet veel anders doen dan kletsen, slapen en kletsend een wandelingetje te maken naar een hunebed natuurlijk. Helemaal niet gek

Helaas, blogger weigert de foto. Dan maar zonder. Geen tijd om te wachten.

Morgen gaat het weer voorwaarts voor een snelle actie naar Mexico. Hoe dat precies gaat verlopen is niet te zeggen want de eindbestemming en de weg daar heen wijzigen bijna met het uur. Momenteel ziet het er naar uit dat Ben mij in Mexico-city op komt halen bij het vliegveld. Dat zou comfortabel zijn. Het kan ook zijn dat ik een bus pak naar Toluca. Vandaar waarschijnlijk met auto of bus naar Tuxpan, maar tot gisteren leek het meer op Tenancingo. Het adres in Tenancingo weet ik nog niet, dus Tuxpan is gemakkelijker.

Een mooie gelegenheid om te controleren of Anouk het gedicht nog kent dat ik haar geleerd heb toe ze hier was:

lopen lopen
buiten buiten
boom
blaadje
bloem

Als ze het niet meer kent, probeer ik het met plezier nog een keer.

De ochtend

Vandaag is de trouwdag van Bas en Anne.

Een huis vol mensen.
Fabiola staat te strijken in onze slaapkamer.
Benjamin wacht met Anouk op de douche.
Michel daalt is juist de zoldertrap afgedaald.
Machteld zit nog wat te fröbelen.

Elias ligt nog te slapen.

Straks gaan we naar Wageningen

Achterwaards 3

Dit beeldje, waarvan het gezicht in het duister is gehuld, hebben we gevonden op het beroemde Zwinger in Dresden. Het centrum van de stad is totaal weggevaagd geweest en nu zijn ze bezig alles weer na te maken. Daarmee proberen ze wat er gebeurd is weer totaal "aus te radieren", lijkt het.

Een wel heel vreemde achterwaardse beweging.

Het beeldje is dan ook helemaal nieuw. Wat het mannetje aan het doen is, is niet helemaal duidelijk. Probeert hij met zijn blote handen de bijen te vangen of juist dood te pletten? Hij moet eens een besluit nemen en bepalen wat hij wil, in plaats van daar versteend te zitten tot duidelijk wordt wat er gaat gebeuren.

Ikzelf heb dat wel gedaan. Mijn bijen gaan naar Machteld, met alle spullen en verantwoordelijkheden die daar bij horen.

Een voorwaardse beweging.

Het summum van de achterwaardse bewegingen in Dresden was wel de nagebouwde Frauenkirche. Met name de binnenkant is een steriele barokkopie geworden. Je mocht er binnen geen foto´s maken en ik had er ook geen enkele behoefte aan. Allemaal te voorspelbaar.

Een heel ander verhaal waren de beide stuntfietsers, die aan de oever van de Elbe over de railingen langs de boulevard fietsten en hier, van de railing over de trap heen sprongen naar de volgende railing. Ze hadden geen zichtbare verwondingen of lidtekens.