nagekomen

Nog van gisteren.

Na gekomen betekent ook dichtbij gekomen, schiet me te binnen

Dooie honderd

Vanaf het vliegveld in Mexico herkende alles en iedereen me. Het is natuurlijk ook nog maar een half jaar geleden dat ik hier was.

De vrouw bij de immigratiebalie was even onpersoonlijk en ongeïnteresseerd als de vorige keer. Ik dacht een blik van herkenning te zien toen ze mijn pasfoto vergeleek met mijn vermoeide gezicht.
Daarna Ben en Fabiola, dat leidde geen twijfel, die herkenden me. Ook het waanzinnige verkeer in de stad had me eerder gezien. Zelf herkende ik de wonderlijke manier waarop Ben en Fabiola de weg in de heksenketel probeerden te vinden: bij stoplichten aan taxichauffeurs en andere deskundigen vanuit het open raampje de weg vragen. Dat duurde een uur of twee, misschien meer.
Gina herkende me ook al was het vanuit een ander flatje Ik heb er honing en een amarillusbol achter gelaten. Zonder Omar, want die is buiten beeld geraakt. Jammer.
De volgende dag naar onbekend terrein het migratiebureau, waar Ben in verband met zijn nieuwe werk een nieuwe vergunning nodig zou moeten hebben. Dat ging ongekend snel. In ruim drie kwartier stonden we al weer buiten voor iets dat ook via de post of de mail had gekund. Het kostte verder alleen maar heen en weer rijden naar Mexico-city, maar wie maalt om tijd en efficiency
Onderweg was er ook een en al herkenning. De bergen, de wegen, de mensen, die altijd in groepjes ergens vandaan komen uit de landweggetjes en ergens heen gaan.
De zon wist dat ik pigment verloren ben en liet me dat al voelen door de ruit van de auto
Onder de honderd dode dingen wuifde de dode bruine hond, die tussen Toluca en Zitacauaro aan de rand van de weg eeuwig lag te rusten, met een slap oor naar de auto voor ons en vast ook naar mij toen wij passeerden.
In Tuxpan was misschien wel het leukste moment van herkenning: Anouk kwam op me toe lopen met de kikker, die ik zojuist had gegeven.
Dat moment had natuurlijk een foto moeten opleveren voor het blog en dat heeft het ook, maar ik ben mijn reader in huis laten liggen.
Volgende keer dan maar

Voorwaarts

Achterwaarts is voorbij. Dat duurde ook maar kort want vooruit zat er direct al veel aan te komen.
Nog een heel klein beetje achterwaarts is over: Drente, Doldersum. Een geschikte plaats en tijd om vorige week een verjaardag te vieren met elkaar.
Je kunt daar niet veel anders doen dan kletsen, slapen en kletsend een wandelingetje te maken naar een hunebed natuurlijk. Helemaal niet gek

Helaas, blogger weigert de foto. Dan maar zonder. Geen tijd om te wachten.

Morgen gaat het weer voorwaarts voor een snelle actie naar Mexico. Hoe dat precies gaat verlopen is niet te zeggen want de eindbestemming en de weg daar heen wijzigen bijna met het uur. Momenteel ziet het er naar uit dat Ben mij in Mexico-city op komt halen bij het vliegveld. Dat zou comfortabel zijn. Het kan ook zijn dat ik een bus pak naar Toluca. Vandaar waarschijnlijk met auto of bus naar Tuxpan, maar tot gisteren leek het meer op Tenancingo. Het adres in Tenancingo weet ik nog niet, dus Tuxpan is gemakkelijker.

Een mooie gelegenheid om te controleren of Anouk het gedicht nog kent dat ik haar geleerd heb toe ze hier was:

lopen lopen
buiten buiten
boom
blaadje
bloem

Als ze het niet meer kent, probeer ik het met plezier nog een keer.

De ochtend

Vandaag is de trouwdag van Bas en Anne.

Een huis vol mensen.
Fabiola staat te strijken in onze slaapkamer.
Benjamin wacht met Anouk op de douche.
Michel daalt is juist de zoldertrap afgedaald.
Machteld zit nog wat te fröbelen.

Elias ligt nog te slapen.

Straks gaan we naar Wageningen

Achterwaards 3

Dit beeldje, waarvan het gezicht in het duister is gehuld, hebben we gevonden op het beroemde Zwinger in Dresden. Het centrum van de stad is totaal weggevaagd geweest en nu zijn ze bezig alles weer na te maken. Daarmee proberen ze wat er gebeurd is weer totaal "aus te radieren", lijkt het.

Een wel heel vreemde achterwaardse beweging.

Het beeldje is dan ook helemaal nieuw. Wat het mannetje aan het doen is, is niet helemaal duidelijk. Probeert hij met zijn blote handen de bijen te vangen of juist dood te pletten? Hij moet eens een besluit nemen en bepalen wat hij wil, in plaats van daar versteend te zitten tot duidelijk wordt wat er gaat gebeuren.

Ikzelf heb dat wel gedaan. Mijn bijen gaan naar Machteld, met alle spullen en verantwoordelijkheden die daar bij horen.

Een voorwaardse beweging.

Het summum van de achterwaardse bewegingen in Dresden was wel de nagebouwde Frauenkirche. Met name de binnenkant is een steriele barokkopie geworden. Je mocht er binnen geen foto´s maken en ik had er ook geen enkele behoefte aan. Allemaal te voorspelbaar.

Een heel ander verhaal waren de beide stuntfietsers, die aan de oever van de Elbe over de railingen langs de boulevard fietsten en hier, van de railing over de trap heen sprongen naar de volgende railing. Ze hadden geen zichtbare verwondingen of lidtekens.

Achterwaarts 2

Hans

"Heut kommt der Hans nach Haus

Freut sich die Lies

Ob er aber über Oberammergau

kommt er aber über Unterammergau

ist nicht gewiss."

Hans staat links op de foto. Hij is dus wel degelijk gekomen. Hij buigt zich een beetje over Lies heen, die overigens niet erg enthousiast aan doet. Misschien komt dat door de blaaskapel, die haar aandacht afleidt.

In Beieren, waar deze foto's gemaakt zijn is alles gewiss. Daar wordt totaal niets aan het toeval over gelaten. In Oberammergau zijn zoveel kerstalletjes te vinden dat er voor de komende decennia, voor alle verveeld langsslenterende toeristen voldoende keus is.

Er is nog iets in Beieren: niet ver van de plaats waar we kampeerden was Berchtesgaden. Ik kon me niet losmaken van de gedachte dat Lieses als hiernaast, met precies zulke vlechten en jurken, door Hitler over de bol werden geaaid en dat ze dat leuk vonden.

De foto's zijn genomen op een middag dat er een Sommerfest in het dorpje was.

In verband met de plotseling losbarstende regen had de kapel zich op het podium opgesteld voor een mooi geschilderd Alpenlandschap. Sfeervol. De dorpelingen hadden zich allemaal serieus verkleed en trokken zich verder van het geluid van de kapel niets aan.

Bier werd alleen in hoeveelheden van minimaal een halve liter verstrekt. Smaakte overigens prima, maar was wel wat veel van het goede.

Het hele gedoe was niet voor toeristen georganiseerd - wij werden genegeerd - maar de bevolking vond dit zelf gewoon leuk.

Hans en Lies ziin "gewiss" een beetje eng.

Achterwaarts 1

Al sinds gisteren staat de tent weer in de tuin. Leeg, want onze geest heeft Bennekom nog niet weer bereikt. Teruggekomen van vakantie hebben een soort jetlag.

Omdat we in Duitsland moeilijk aan geschikte internetcafe's konden komen en geen blogs hebben geplaatst, gaan we nu de voorbije vakantie achterwaarts tegemoet. Dat gaat langzamer dan voorwaarts, maar geeft wel een heel ander perspektief.

En denk erom dat langzaam kracht kan hebben. Wat te denken van het leger langzame naaktslakken dat ons de laatste nacht op de laatste camping in Nieder Finow van onze nachtrust heeft beroofd. Eigenhandig heb ik er gedurende de nacht zeker 20 moeten "auswandern". Ze kropen over de drempel tot in de nok van de tent, bezochten met hun slijmsporen de slaapzakken en deden zich tegoed aan resten bulgur. Binnen was het kennelijk voor hen even aangenaam vochtig als buiten en net even iets warmer. Voor ons was dat na een dag natregenen minder aangenaam.

Omdat het weer in Mecklenburg de komende dagen regenachtig zou zijn - niet geschikt om te kanoën - en omdat onze schoenen zo nat waren dat ze dagen nodig zullen hebben om te drogen, zijn we naar huis gekomen.

Er is behalve een Nieder Finow ook een Hohen Finow. Tussen die beide is in zekere zin, aan de gekanaliseerde Finow het Schiffshebewerk gebouwd, dat de 36 meter hoogte in het kanaal moet overbruggen door schepen in een grote bak met water omhoog te takelen of te laten zakken.

Een spectaculair gezicht.

Het grote grijze ding in het landschap is nauwelijks in beelden, laat staan in woorden te vangen.

Dat noordoosten van Duitsland is prachtig onaf. Daar willen we vaker heen, zowel voorwaarts als achterwaarts. Het liefst langzaam.