Me gusto

Aan het eind van het vorige blog kondigde ik aan dat ik vis ging eten. Dat deed ik niet. In plaats daarvan ging in naar Susy's restaurant aan het stand om een snelle hap bistec te eten. Dat had ik niet moeten doen.
De volgende dag, terwijl iedereen nog wat bij kon bruin, hangen en leeglopen op het strand in Puerto Angel, hing ik in het hotel op bed, zo dicht mogelijk bij de wc, waar ik me op onregelmatige tijden heen sleepte om op een heel andere manier leeg te lopen. Ik zal verder niet in detail treden. Tegen het eind van de dag ben ik, dank zij een stevige medicijnkuur weer op de been geraakt.

Gisteren zijn we weer naar Tenancingo gegaan. Anders dan aanvankelijk gedacht deden we de reis in een keer. Langs de kustweg naar Acapulcu en vandaar naar het Noorden richting Mexico-city. Tegen zonsopgang vertrokken we om 's avonds tegen 10 uur aan te komen. Daar is veel van te vertellen maar nog meer van te laten zien. Ik ga proberen een paar beelden toe te voegen.










Een ding moet beslist gezegd worden: 16 uur in een auto voor volwassenen is geen sinecure. Maar Elias volbracht de tocht kijkend, slapen, giegelend zonder een onvertogen woord. Anouk zat vrolijk in haar stoeltje te kletsen, te slapen, weer te kletsen. Nu en dan barstte ze uit in vrome liederen of een onduidelijk lied oven een prinsesje, dat soms ergens te zien was of dat ze soms ook zelf was. Toen het uiteindelijk donker werd werd ze enthousiast over de kerstverlichting, die overal nog was blijven hangen: Me gusto

Dat alles is heel goed bevallen.

Andere beelden weer later.

Vamos a la playa

Dit wordt een avontuurlijk blo. Ik waarscuw maar vast.
Om te beinnen is de a uitgevallen. Die spreken ze ier niet uit en et internetcafe eeft die reel dwinend opelegd aan et toetsenbord. Ook de g eeft uitspraakproblemen en ma dus ook niet altijd mee doen. Verder zit er natuurlijk weer een usb-aansluitin. Beelden moeten dus weer wacten.
Wat maakt etuit.
We ebben vandaa et strand bezoct en zijn beoorlijk verbrand. De zon scijnt ier namelijk volop. De olven zijn zoals je ze van de plaatjes voor kunt stellen: oo en meedoenloos. We ebben dan ook uren in de zee geleen en ons laten masseren, beter ezed een en weer smijten. Fantastisc.
Daar voor ebben we een scildpaddencentrum bezoct, waar zieke scildpadden worden verzord tot ze weer de oceaan op kunnen. Verelijkbaar dus met et zeeondencentrum in Pieterburen. Net als daar ebben ze ier ook vrijwilligers die et routinewerk moeten doen. Deze meisjes geven met evenveel liefde en waarscijnlijk even oneidig traa de zieken water in un basins. Een belangrijk werk, waarmee ze een plaatsje in de dieren all-of-fame verdienen.
et strand zelf is ook zoals je dat op de plaatjes, die ik ier niet kan plaatsen, zou kunnen zien. Kleine eettentjes met overscaduwde zitplaatsen. ier en daar met anmatten. Verkopers die af en aan lopen om kralen, beeldjes, anmatten, efrituurde bananen en nog veel meer aan de man te brengen. Nu en dan koopt iemand wat. Wij ebben dat ook edaan. Als je ons komt opzoeken zul je zien wat.
Aan zo'n buitenewoon decadent strand ebben ze ons eel oed vermaakt.

Buiten is et nu, 18:30 donker. et wordt een beetje koeler. Dikke auto's rijden af en aan, stank verspreidend. Voor de openin van et cafe staan een jongen en een meisje eel dict teen elkaar. Ze kunnen et niet warm enoe ebben.
Ik ga wat eten erens. Vis of zo.

Dikke boom

Dat is nou jammer. Ik was zo van plan om mooie beelden te plaatsen, maar deze krakkemikkige computer is heel traag en heeft bovendien geen usb aansluiting. Dan maar weer een belofte voor later.

We zitten in Oaxaca, Mexico in het dorpje Puerto Angel. Een vakantiedorpje aan de Pacific. Die hadden we altijd al een willen zien en dat is vandaag en morgen nog het geval. Vanbdaag hebben er zelfs op gevaren en in het voorbijgaan een paar walvissen van dichtbij gezien. (meter of 20). Ja, daar bij ook foto's van.

Nog een beeld dat ik niet kan laten zien: dat van de dikste boom ter wereld. De stronk van de dikke boom van Steenbergen in Bennekom is er een dwerg bij. Tenminste dat beweren ze hier (Niet dat van die Steenbergen in Bennekom natuurlijk, maar dat had de lezer al begrepen.)
De Lonely Planet zegt dat het niet klopt, maar die claim op de dikste boom ter wereld, houden ze in Tule, waar die naaldboom staat, ongetwijfeld vast. Alle winkels rondom de boom zijn gericht op bezoekers uit de hele wereld. Daar leeft iedereen in Tule zo'n beetje van. In zekere zin dus een boom des levens, schiet me te binnen.

Het gaat met internetten niet zo soepel als we ons dat hadden voorgesteld. We hebben het eigenlijk te druk met kletsen, rondschuimen, aan het strand zitten, lekker eten, kletsen. Later kunnen we misschie nog genoeg achter een pc zitten.
Het is hier prachtig.
Foto's zijn er wel van, maar niet nu.
We later het er bij.

Zonder beeld

Nog even zonder beeld, maar dat gaat nog wel komen.
Gisteravond laat - hoe laat is niet meer relevant, zo laat was het - zijn we hier in Tenancingo aangekomen. Niet helemaal een standaard reis omdat met bij de incheckbalie bedacht had dat we op de wachtlijst moesten. Na een paar vijven en zessen en protesten kregen we een prachtige plaats: de nrs 9a en 9b. Onthoud die nummers. Ze hebben enorm veel beenruimte.
Na aankomst de douane, die deze keer de kaas had gevonden- Ook onthouden: Nederlandse kaas mag als er een of ander stempel op staat. Nog net Caminante naar Toluca geaald- Ben haalde ons op. Toen naar bed. Vanochtend had Anouk een verrassing voor ons. Ze stelde mama aan ons voor. Wie had dat gedacht.
Nu hebben we ontbeten aan een kraampje, de cadeaus zjn uitgepakt. Anouk en Rini staan in de kamer te dansen. Anouk verkleed als rinces en Rini als koningin op vakantie.
De zon schijnt. Het is zomer en winter tegelijk.

Niet te geloven

Waar hebben we dit beeld eerder gezien? Was dat niet een klein half jaar geleden? Was dat niet ook een maand of acht geleden?



Dit is begin van weer een lange vliegreis. Deze keer nog wel in crisistijd.
Waar moet dat heen?
Naar Mexico.
Met twee grote zakken en twee IKEA-koffers en ook nog twee kleinere rugzakken. Alles volgestouwd met dingen, die niet aan de openbaarheid moeten worden prijsgegeven. Hoofdzakelijk vanwege hun alledaagsheid vallen ze op in vliegtuigen en bij de douane.
Omdat niemand wil weten wat er in zit wordt iedereen nieuwsgierig vrezen we.
Met die vrees zullen we de volle 24 uur van de reis moeten leven. Daarna kunnen we ons van deze last bevrijden.
Dan is iedereen weer bij en tevreden hopen we.

Afrikaanse weg

Nu even iets heel anders.
Ter herinnering aan onze reis naar Ethiopië heeft de gemeente Ede voor onze deur een Afrikaanse weg aangelegd. Tijdelijk weliswaar, maar toch.




Nora heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om haar eerste stappen op zo’n weg te zetten. Het is haar goed bevallen zo te zien.



De foto’s zijn behoorlijk uniek. Zo rustig en modderig zal het misschien nog een week of wat zijn, maar dan is het experiment om een voorbeeld aan Afrika te nemen waarschijnlijk weer voorbij en ligt er weer asfalt.

Jammer, want men houdt hier niet zo van modderwegen. Het is trouwens goed mogelijk dat in Afrika ook de voorkeur uit gaat naar een ander wegdek.




De Afrikaanse weg in Bennekom is ook een originele reactie van de gemeente op een kleine tien jaar duwen en trekken van onze kant om de weg verkeersluw te krijgen.

Dat is dus gelukt.

What’s your name

In het Tanameer ontspringt de Blauwe Nijl. De waterval, waar de rivier mee zou beginnen, moesten we natuurlijk zien. Eerst de beroemde “Portugese Brug” over. Daarna een eindje klimmen, een zijstroompje van de Nijl doorwaden, een eind aan de andere kant langs de beroemde rivier lopen om tenslotte via een pontje de Nijl weer over te steken. De watervallen konden we zo van alle kanten bekijken en beluisteren.

Het liep wat anders.

De Portugese Brug was indrukwekkend, maar bij het eindje klimmen kwamen we Kalanchoe tegen, een jaar of acht en gewiekst verkoopster van sjaals, mogelijk in China geweven, maar niet als zodanig gepresenteerd.



“What’s your name?” eiste ze voor ze de onderhandelingen opende op een toon van: “Wat kom je doen?”. Na de nodige formaliteiten presenteert ze haar sjaals, allen even mooi en slechts 50 Birr per stuk, dat is zo’n twee dagen werken voor een bouwvakker in Addis, misschien een beetje veel. We hadden er nog geen zin in en zeiden “nee” en voegden daar, omdat ze aardig was, “nu nog niet” aan toe. “Wanneer dan wel?” “Ik loop wel met je mee”. “Ik wacht wel hier”. Daar komt ook Shoshona aan. “Ik heet Shoshona en mijn sjaals zijn even prachtig”. “Maar ik heet Kalanchoe en ik was eerst”.
We dachten handig te zijn door te zeggen dat we ze op de terugweg wilden kopen. “Remember me, I am Kalanchoe. Remember me”. “I am Shoshona. Remember me.” “Remember me first, I am Kalanchoe”.
Geleidelijk aan daagt er iets in haar ogen: “Jullie komen niet terug he?” “Maar als jullie terug komen, dan wacht ik op je”


De eerste verkoopsters

Door de regenval van die ochtend staat de rivier te hoog. De gidsen zeggen dat het gemakkelijk kan, maar ze moeten tot hun middel door het water waden. Dat kan niet, zeker niet voor de hele groep farenchi’s. We gaan terug.

Ze wachten nog.
Hoe kunnen we jullie vergeten.



Beelden van de twee zijn er niet. In de drukte van de onderhandelingen was dat niet mogelijk. Wel zijn er de hutten waar ze wonen.