Me gusto

Aan het eind van het vorige blog kondigde ik aan dat ik vis ging eten. Dat deed ik niet. In plaats daarvan ging in naar Susy's restaurant aan het stand om een snelle hap bistec te eten. Dat had ik niet moeten doen.
De volgende dag, terwijl iedereen nog wat bij kon bruin, hangen en leeglopen op het strand in Puerto Angel, hing ik in het hotel op bed, zo dicht mogelijk bij de wc, waar ik me op onregelmatige tijden heen sleepte om op een heel andere manier leeg te lopen. Ik zal verder niet in detail treden. Tegen het eind van de dag ben ik, dank zij een stevige medicijnkuur weer op de been geraakt.

Gisteren zijn we weer naar Tenancingo gegaan. Anders dan aanvankelijk gedacht deden we de reis in een keer. Langs de kustweg naar Acapulcu en vandaar naar het Noorden richting Mexico-city. Tegen zonsopgang vertrokken we om 's avonds tegen 10 uur aan te komen. Daar is veel van te vertellen maar nog meer van te laten zien. Ik ga proberen een paar beelden toe te voegen.










Een ding moet beslist gezegd worden: 16 uur in een auto voor volwassenen is geen sinecure. Maar Elias volbracht de tocht kijkend, slapen, giegelend zonder een onvertogen woord. Anouk zat vrolijk in haar stoeltje te kletsen, te slapen, weer te kletsen. Nu en dan barstte ze uit in vrome liederen of een onduidelijk lied oven een prinsesje, dat soms ergens te zien was of dat ze soms ook zelf was. Toen het uiteindelijk donker werd werd ze enthousiast over de kerstverlichting, die overal nog was blijven hangen: Me gusto

Dat alles is heel goed bevallen.

Andere beelden weer later.