Aan het eind van een schooljaar hebben veel scholen als vast ritueel een musical.
Op de school van Elias hebben ze daar iets anders op bedacht.
Alle ouders hebben zich in een gehuurde hal verzameld en zitten daar in stemige kostuums en mantelpakjes te weachten op de dingen die komen gaan. De leerlingen zijn daar ook en hebben natuurlijk hun schooluniformen aan.
Dan komen de toespraken, die zoals alle toespraken te lang duren, maar deze hebben het grote voordeel dat de sprekers geen enkele moeite doen om geestig te zijn. Dat scheelt een hoop tijd, want niemand wordt onrustig en er gaat geen tijd verloren met plichtmatig gelach.
Dan zijn er liederen die het gevoel van eenheid en vaderlandsliefde versterken. Iedereen zingt ernstig en niet overdreven enthousiast mee. Vaderlandsliefde is een serieuze zaak. Door te veel enthousiasme kan die liefde in chaos over slaan en dat moet voorkomen worden.
Achterin de zaal staat de vlag. Die wordt ceremonieel door een stuk of zeven leerlingen overgenomen. Ze stellen zich onder bevel van een van hen en marcheren op de tonen en de maat van een lied naar voren. Marcheren is eigenljk niet het juiste woord. Het is meer een beschaafd en gedecideerd trippelen. Precies op het juiste moment bereiken ze de trap naar het podium. Als een waar kunststuk lopen ze in de maat de trap op. Alle aanwezigen zijn gaan staan en richten hun gezicht zwijgend naar de passerende vlag, de rechterhand horizontaal gestrekt ter hoogte van het hart. Nog een lied, door iedereen meegezongen en de vlag verdwijnt weer in tegengestelde richting. Een van de leraren neemt hem plechtig in ontvangst.
Dan stellen alle leerlingen zich onder leiding van de dansleraar op aan de zijkant van de zaal. Ze vormen een gesloten groep, die zich op de tonen van een traag lied splitst in groepjes van drie, een voorop en twee daar strak achter. Ieder heeft een hand op de rug. Elke groep doet drie passen voorwaarts en een achteruit. Op deze manier bewegen alle groepjes zich als een langgerekte processie van Echternach naar het podium. Bij de trap verrichten ze het zelfde kunststuk als de vlaggendragers. Dan manouvreren ze zichzelf, nog precies in de maat en allen met doodernstige gezichten zo, dat ze, precies op het moment dat de muziek eindigt het hele podium vullen.
Het is tijd voor de rest van de ceremonie. Aan de voet van het podium hebben zich de leraren achter een lange tafel opgesteld. De hoogste in rang wringt zich langs de leerlingen en gaat naar een katheder op het podium. Hij roept in alfabetische volgorde, eerst de achternaam dan de voornamen, de leerlingen op naar de tafel te gaan. Zo´n leerling zegt eerst in alle rust :present, en loopt zonder zich te haasten achter de groep langs naar de trap, neemt zijn rapport in ontvangst, schudt de leraren de hand en gaat bij zijn ouders zitten. Elias, als een van de laatste leerlingen op het podium wordt zichtbaar zenuwachtig of ze hem niet zullen vergeten zodat hij zal moeten blijven staan.
Nog een laatste lied en dat is het dan.
Hier passen geen beelden bij, hoewel ze er wel zijn. Het geheel van dit blog zou er automatisch door verlevendigd worden en dat is niet de bedoeling.
