Het is weer zover

Het is weer oudjaar. Of we nu met twee mensen thuis zijn of met 12, dat maakt totaal niets uit. Oliebollen en appelflappen worden er gebakken in hoeveelheden, die voor een weeshuis niet zouden misstaan.
Deze keer door Rini zelf omdat ik zo nodig een rapportje af moest maken.
Ik zal zodadelijk weldoende rond gaan, als altijd.

Ogenschijnlijk is alles als op andere jaren, maar dat is niet zo.
De jaren zijn nooit hetzelfde.

Bijgevoegde beelden geven de hectiek goed weer.



Let vooral op de nieuwe plaats van de de ook al nieuwe friteuse in het frietkot: dichtbij de deur, zodat alle vettigheid meteen naar buiten kan. Let ook op het tempo waarin de flappen gemaakt worden.



Kijk eens hoe ze daar bij precies de juiste temperatuur liggen te sudderen. De dampen doen de lens van de camera beslaan. Je ruikt de gember en sucade.



Het resultaat is om te zoenen.

misschien wel 20

Misschien nog wel meer dan 20 centimeter sneeuw. Een Kangoo trekt zich daar niets van aan. Tenminste zolang hij daar op de oprit kan blijven staan. Om de barre omstandigheden te accentueren hebben we nu een bats achterin de auto en die hadden we nodig ook. We moesten de auto uitgraven. Ongelogen.



Zelfs "Man van de Rechterhand" was van slag. Hij vangt niet langer de opgaande zon, maar gaat bij deze weersomstandigheden over tot het vangen - of werpen - van sneeuwballen en zet daarbij zijn ijsmuts op.



Alleen Nora, die is niet van slag en gaat gewoon door met het klimmen op wat voorhanden is. Een houten veulen deze keer.
Er zijn overigens ook andere beelden van haar te maken.



Er is er maar een die totaal niet geraakt wordt door de klimaatsverandering. Dat is Lotta. Maar dat komt omdat ze gewoon een binnenpretje heeft en daar haar eigen gang gaat. Het lijkt nog niet veel, maar het is echt meer dan 20 centimeter. En dat niet alleen in het horizontale vlak, maar ook verticaal zit er beweging in.

Sinterklaas ?

De wereld op zijn kop, althans vanuit een laag perspectief bekeken.
Heeft dit beeld nog iets met Sinterklaas te maken? Ja zeker. Het is Mereseit Hadush, die ons met sinterklaas kwam verrassen door resoluut ckacolademeld en glühwein opzij te schuiven en te vervangen door een Ethiopische koffieceremonie.
We hebben ons er geheel aan overgegeven door zelfs zoals dat hoort gras op de vloer te strooien, vers geplukt uit de berm voor het huis



Daar voor hadden we Nora en Lotta al gehad, die aan sinterklaas ook hun eigen draai gaven. Nora door vol overgave te vissen in eigen vijver en Lotta door ... nou ja door gewoon vrijwel steeds vrolijk en vriendelijk als altijd aanwezig te zijn.



Gelukkig was er nog iets van een traditie aanwezig en dat was het paard. Helaas stak niet de schimmel zijn hoofd door het raampje van de voordeur, maar het rubberen paard dat Rini speciaal voor dit soort gelegenheden in september al bij Emmaus op de jaarmarkt gekocht had.
Eindelijk een excuus om het van stal te halen.




Sinterklaas?
Jazeker, met alles wat verwacht kan worden erop en eraan en ook nog met onverwachte zaken.

Mooi

De herfst is een mooie tijd. Van de stammen notenhout, die in de tuin staan te wachten op de beeldhouwer kunnen we de laatste twee jaar kilo's oesterzwam oogsten. Die verwerken we in van alles en nog wat en leggen ze te drogen op de verwarming. Dan hebben we ook nog wat voor de slechte tijden die binnenkort zullen aanbreken. De winter zal toch zo wel losbarsten na de warmste november sinds jaren.

De herfst is ook een mooie tijd voor de kippen. Dan mogen ze eindelijk in de tuin los lopen van Rini. Ze voelen zich momenteel helemaal thuis en gebruiken elke mogelijkheid om te krabben en te eten.



Deze hier heeft het voerbakje voor de eekhoorns bij het raam ontdekt. Als het regens zijn het watjes, want dan schuilen ze bij de serredeuren of gaan als een speer het hok in. Dat doen ze 's avond ook wanneer het donker wordt. Dan doe ik de deur op slot, want stel je voor dat de Spaanse hond 's nachts uitbreekt en op rooftocht gaat.

's Ochtends mogen ze weer naar buiten. Dan lopen ze me dankbaar achterna om bij de keukendeur kruimels te zoeken. Nu nog wachten tot ze daar ook een ei gaan leggen.

De herfst is kinderlijk mooi

Lelijk

We konden ons niet beheersen en hebben geprobeerd wat extra licht in de korte dagen te brengen. Een deel van de serie kersstallen van Rini gecombineerd met de LED-kerstverlichting van de firma Geels levert de volgende beelden op.



Een detail toont aan dat zelfs de firma Koppert/Mexico heeft bijgedragen aan het lichtfeest.



Lelijk. Lelijk als de nacht zelfs, maar tenslotte kan niet alles even mooi en uitgebalanceerd zijn. Alles heeft zijn contrapunt.

Chile Poblano en andere culinaire genoegens

We zijn weer terug en dat is maar goed ook, want het eten van de Aldi en de Lidl begon ons grondig de keel uit te hangen. Blikken met zuurkool, linzen, Texaanse prut en andere dingen die voor een keer best lekker zijn, kunnen ook te veel worden. Zelf verrijken met kruidig groenvoer hielp op den duur niet meer.

Toen we thuis waren heeft Rini onderstaand gerecht gemaakt. Ook een beetje ter ere van Fabiola.




Het is zo lekker als het er uit ziet.

Met het verdwijnen van de vakantiemaaltijden is helaas ook de vakantie voorbij. Dat hebben we gisteren maar gemarkeerd door bij de kleine Bennekomse Chinees te gaan eten: Kantonese rijsttafel.

zonder beeld en zonder woord

Zonder beelden en zonder woorden? Dat kan alleen maar een blok zijn met geluidsfragmenten. Dat zou mooi zijn. Het concert van gisteravond in Waren door acht zangers uit Cambridge heeft eigenlijk geen woorden nodig. Die zijn gewoon teveel. Beelden helpen ook niet veel. De manier waarop die acht de ruimte volzongen kan niet beschreven of gezien worden, maar moet gehoord zijn. Tallis, Britten, Purcell, 19de eeuwse romantiek. Ach waarom te noemen.
Om de voeten op de grond te houden heb ik mijn blik gericht op de plavuizen van de kerk. Ook al prachtig. Daarvan is een beeld natuurlijk nooit weg.



Nu dat gelukt is ga ik een biertje drinken en daarna paddestoelen zoeken. Een andere volgorde is misschien verstandiger