beetje ingewikkeld

In Tuxpan 30 april is het een mooie en bijzondere koninginnedag, want ik draag mijn oranje polo. Uiteraard omdat oranje hier de meest geliefde kleur is, maar ook omdat hij bijzonder lekker zit.

Dit verslag is een proef om te zien of zoiets van hieruit ook mogelijk is. Als dat het geval is zal ik morgen proberen en een foto of twee bij te plaatsen.

Eigenlijk is hier niet veel veranderd. Het weer is warm en drukkend in de namiddag. Nu en dan valt een donderklap en gisteren hadden we behoorlijk regen.
Achter me is de straat, waar de ene pickup na de andere langs ronkt. Steeds staan ze even stil om over de snelheidsremmers in de straat, toppes genoemd, te komen zonder de schokbrekers uit hun voegen te rijden.

Vandaag weer even naar de houthandel geweest om kastdeurtjes te bestellen. De timmerlui herkenden me nog. Ze hielpen me met de zelfde verbazing als negen maanden geleden.

Een ding is in elk geval wel anders: vanmiddag zijn we min of meer voor het eerst als grootouders opgetreden door met Anouk in een buitegewoon wrak kinderwagentje te gaan wandelen over trottoirs met honderden op- en afstapjes van vaak wel 25 cm of over de rijweg met gaten van 1 m doornede en 10 cm diepte in het beton. Aangestaard door de bevolking als wereld wonderen of beter als aliens.
Wat maakt het uit.

the day before

Het is warm, bijna zomers. Buiten sproeien Rini en Marjan de planten in de tuin. De laatste loodjes. Alle dingen zijn bijna gereed.

Nu gaan we eerst koffie drinken. Daarna is er nog tijd genoeg om verder kleding en boeken in een rugzak te gooien.

Tot morgen Ben, Fabiola, Elias, Anouk.

Daar gaan we weer

Het is 24 april

Opnieuw een mooi moment om het blog weer nieuw leven in te blazen.

Over twee dagen gaan we weer naar Mexico. Om een of andere reden moet er dan ook weer zoiets als dit gebeuren.

Hoogste tijd natuurlijk omdat het maanden geleden is dat we iets hebben toegevoegd.

Het heeft weinig zin om te vermelden wat er intussen allemaal is gebeurd. Het meeste is trouwens niet eens vermeldenswaard omdat het al weer voorbij is. Vrijwel steeds zonder belangrijke sporen na te laten.

Een ding is in elk geval wel de moeite waard, want het levert een mooi plaatje op: een beeld uit de 14Karaats beelden route.

Het heet "aarzeling" en als het goed is heeft het verder weinig toelichting nodig.

een geslaagde kerst

Vandaag een lekker stuk gelopen. Van Kootwijk naar Radio Kootwijk door de zand-verstuivingen en terug zo'n beetje via Assel. Prachtig stil weer en in het begin bijna geen mens op de been. Omdat het eerste kerstdag is hebben we chocolademelk en zelfgebakken kerstbrood mee genomen.

Als verrassing had Rini ook twee kaarsen in de rugzak gestopt.

Op een bankje, groen van de alg, hebben we een klein feestje gevierd in de motregen.

Buitengewoon geslaagd.

Zo lusten we er nog wel een paar.

een mooie dag

10 december, zondag

Een mooie dag, fris weer. De zon schijnt en het is droog. Vannacht heeft het voor het eerst in de tuin een heel klein beetje gevroren. Nu, bijna 1 uur, is het buiten 4.1 C.

Tijd om te kijken en niet om te schrijven of te praten. De foto's s[reken voor zich: Een paar van de herfstvakantie in Frankrijk en een paar uit huis en tuin van vandaag. (De dozen op de studeerkamer betekenen niet dat we gaan verhuizen, maar dat we ons herbezinnen op wat we weten en willen weten)

pato pato

7-12-2006

Zoals dat is hier in deze tijd van het jaar, is het weer waardeloos. Vanochtend om 9:00 uur was het nog schemerig en om 16:00 uur begon het al weer donker te worden. Tussendoor hebben we alleen maar regen gezien en wind gevoeld; geen zon waar te nemen.

Meestal betekent dat niet veel goeds voor de rest van de ervaringen en ook dit keer is dat zo. We hebben weinig anders waar genomen dan dat wat in het eigen hoofd zit. Dat is trouwens nog best veel.

Een element heb ik er uitgelicht, speciaal voor Elias: de eend die we fotografeerden aan het meer van Patzcuaro, een herinnering aan zonniger tijden.

Pato pato, eres tu, e-res-tu.

een geschikt moment

5-12-2006

Een geschikt moment om een blog te beginnen. Buiten is er toch niets aan: winderig en regenachtig. De geluiden van autobanden op het natte wegdek vergezellen de geluiden van de toetsen op het toetsenbord.

Bijgevoegde foto heeft ogenschijnlijk niets te maken met dit blog, maar bij beter kijken wel degelijk. Hij geeft namelijk ook een heel geschikt moment weer: een gezamenlijke klus.