Op grote voet

Sterker nog: op te grote voet.
Het is nu al ongeveer de 7de week dat ik op te groet voet leef en, zoals bovenstaande foto laat zien, hakt dat er wel in. Ik heb ook wel op kleinere voeten geleefd dan de grote zilveren: een groene, een rode en een blauwe, maar die bevielen toch minder.
Op de grootste kan ik redelijk lopen omdat de zool is afgeleid van de Massaischoenen, die een wat rondlopende zool hebben en het hele stelsel van zilverkleurige plastic baleinen een beetje flexibel is. Nu en dan kan ik hem uit doen.
Als ik in het bos wil lopen of in de tuin wil werken doe ik een grijze vuilniszak om mijn voet en dat geheel dan weer in het baleinenstelsel. Dat gaat prima.
Vacoped heet die prothese. Als je hem hebt aangegespt moet je de lucht er uit laten lopen. Het is een aparte gewaarwording om met een been in het luchtledige te lopen.



Nog een week, misschien twee.

De vliegeraars

Vliegeraars op de piramiden van Tenango. Hoogte: ruim 2500 meter.
Niet iedereen is even actief in hoogvliegeren trouwens.

Waarschijnlijk de hoogste score voor de gemeente Ede ooit.

Avenida de los tulipanes

Toch nog wat bijzonderheden van de langste verjaardag van Rini ooit.

Al weer?

Ja, al weer.



Alleen de rode rugzak staat er nog niet bij - de kleine dan, want dat is de enige echte rode. Die grote is maar voor bulkprodukten.
Het wordt routine. Het inkopen van parafernalia is al weer een hele tijd geleden gestart. Het inpakken daarvan in de Ikeakoffers ook. De rugzakken met wat kleren waren vandaag aan de beurt. Nog een boekje voor onderweg, een paar kleinigheden. Deze keer hebben online ingechecked dus de stoelnummers weten we ook al. De route is bekend.

Eigenlijk is er maar een ding anders: morgen wordt Rini's langste verjaardag tot nu toe. Die begint over een uur of wat in Bennekom en eindigt zo'n 31 uur later in Tenancingo. Extra feestelijk dus. Wel totaal anders dan anders: voor het eerst sinds mensenheugenis staat er geen feestboom op deze dag in de kamer.

Het is weer zover

Het is weer oudjaar. Of we nu met twee mensen thuis zijn of met 12, dat maakt totaal niets uit. Oliebollen en appelflappen worden er gebakken in hoeveelheden, die voor een weeshuis niet zouden misstaan.
Deze keer door Rini zelf omdat ik zo nodig een rapportje af moest maken.
Ik zal zodadelijk weldoende rond gaan, als altijd.

Ogenschijnlijk is alles als op andere jaren, maar dat is niet zo.
De jaren zijn nooit hetzelfde.

Bijgevoegde beelden geven de hectiek goed weer.



Let vooral op de nieuwe plaats van de de ook al nieuwe friteuse in het frietkot: dichtbij de deur, zodat alle vettigheid meteen naar buiten kan. Let ook op het tempo waarin de flappen gemaakt worden.



Kijk eens hoe ze daar bij precies de juiste temperatuur liggen te sudderen. De dampen doen de lens van de camera beslaan. Je ruikt de gember en sucade.



Het resultaat is om te zoenen.

misschien wel 20

Misschien nog wel meer dan 20 centimeter sneeuw. Een Kangoo trekt zich daar niets van aan. Tenminste zolang hij daar op de oprit kan blijven staan. Om de barre omstandigheden te accentueren hebben we nu een bats achterin de auto en die hadden we nodig ook. We moesten de auto uitgraven. Ongelogen.



Zelfs "Man van de Rechterhand" was van slag. Hij vangt niet langer de opgaande zon, maar gaat bij deze weersomstandigheden over tot het vangen - of werpen - van sneeuwballen en zet daarbij zijn ijsmuts op.



Alleen Nora, die is niet van slag en gaat gewoon door met het klimmen op wat voorhanden is. Een houten veulen deze keer.
Er zijn overigens ook andere beelden van haar te maken.



Er is er maar een die totaal niet geraakt wordt door de klimaatsverandering. Dat is Lotta. Maar dat komt omdat ze gewoon een binnenpretje heeft en daar haar eigen gang gaat. Het lijkt nog niet veel, maar het is echt meer dan 20 centimeter. En dat niet alleen in het horizontale vlak, maar ook verticaal zit er beweging in.

Sinterklaas ?

De wereld op zijn kop, althans vanuit een laag perspectief bekeken.
Heeft dit beeld nog iets met Sinterklaas te maken? Ja zeker. Het is Mereseit Hadush, die ons met sinterklaas kwam verrassen door resoluut ckacolademeld en glühwein opzij te schuiven en te vervangen door een Ethiopische koffieceremonie.
We hebben ons er geheel aan overgegeven door zelfs zoals dat hoort gras op de vloer te strooien, vers geplukt uit de berm voor het huis



Daar voor hadden we Nora en Lotta al gehad, die aan sinterklaas ook hun eigen draai gaven. Nora door vol overgave te vissen in eigen vijver en Lotta door ... nou ja door gewoon vrijwel steeds vrolijk en vriendelijk als altijd aanwezig te zijn.



Gelukkig was er nog iets van een traditie aanwezig en dat was het paard. Helaas stak niet de schimmel zijn hoofd door het raampje van de voordeur, maar het rubberen paard dat Rini speciaal voor dit soort gelegenheden in september al bij Emmaus op de jaarmarkt gekocht had.
Eindelijk een excuus om het van stal te halen.




Sinterklaas?
Jazeker, met alles wat verwacht kan worden erop en eraan en ook nog met onverwachte zaken.